ΔΕΞΙ ΧΑΦ

Ο ΑΠΑΤΟΣ

2011-02-17T19:37:00.001+02:00

Ο "λαλίστατος" Φαήλος Κρανιδιώτης τον τελευταίο καιρό έχει γίνει κριτής της Ντόρας. Ασχολείται με την Πρόεδρο της Δημοκρατικής Συμμαχίας και μιλάει για τις χαμηλές πτήσεις του νέου κόμματος. . .

Ξεχνάει μάλλον, ότι η Ντόρα Μπακογιάννη έβγαινε μονίμως πρώτη στην εκλογική της περιφέρεια!!!

Αλήθεια κύριε Κρανιδιώτη θυμάστε πόσους σταυρούς είχατε πάρει όταν είχατε κατέβει στο δήμο Κορυδαλλού;

Μήπως θέλετε να σας το θυμίσουμε εμείς;

Ο "τίτλος" της ανάρτησης. . . τα "λέει" όλα. . .

Ασχοληθείτε εσείς με τις δημοσκοπήσεις και αφήστε τις εκλογές γι' αυτούς που έχουν μάθει να βγαίνουν πρώτοι!

Δειλή κυβέρνηση και αστεία αντιπολίτευση!

2011-02-16T15:02:00.000+02:00

σχόλιο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Το δυστύχημα για την χώρα είναι πως έχει βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα με εξαιρετικά ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό. Υπάρχει μια σοσιαλιστική, στο όνομα, κυβέρνηση που προσπαθεί να εφαρμόσει κατά βάση φιλελεύθερες (με την εξαίρεση των φόρων βέβαια) πολιτικές. Και μία, κατ' όνομα και πάλι, φιλελεύθερη αντιπολίτευση που υιοθετεί σοσιαλιστική και έντονα κρατικοπαρεμβατική συνθηματολογία. Η συνακόλουθη σύγχυση οδηγεί σε αδράνεια και σε τραγελαφικές τελικά καταστάσεις.

Τελευταία η κυβέρνηση, κάτω από την πίεση λαικιστών και ανοήτων φωνασκούντων σε ΜΜΕ και πολιτική, αποφάσισε να απαγορεύσει με νόμο την πώληση δημόσιας γης. Λες και αν κάποιος αγοράσει εκτάσεις του δημοσίου θα τις πάρει και θα ...φύγει στο εξωτερικό!! Κι από την άλλη μεριά, η αντιπολίτευση καταγγέλλει σαν ξεπούλημα την όποια εκποίηση δημόσιας γης - που όμως η ίδια είχε προτείνει σαν λύση πριν από λίγους μήνες!!
Η αλήθεια είναι βέβαια πως είναι τουλάχιστον αστείο να περιμένει κάποιος την λύση στα οικονομικά μας προβλήματα από την εκποίηση κρατικής περιουσίας. Η αντιφατικότητα όμως της αντιπολίτευσης και οι τρομαγμένες πολιτικές περιπλανήσεις των κυβερνώντων μας γεμίζουν αγωνία για το αύριο. Είναι η μοίρα μας τελικά η κατάρρευση;

Εθνικό είναι το αληθές…

2011-02-10T17:22:00.000+02:00

του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Για πρώτη φορά η ελληνική τηλεόραση έδωσε στο ελληνικό κοινό μια εκπομπή – μελέτη της ιστορίας με προδιαγραφές ποιότητας κι επιστημονικό βάθος. Η μίνι σειρά του Σκάι «1821» θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί σαν σταθμός στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.

Αντίθετα, η εθνο-ηρωική μισαλλοδοξία ξεχύθηκε και πάλι στην προμετωπίδα της δημόσιας ζωής. Και εξοβελίζονται σχεδόν από τη ελληνική κοινότητα οι υπεύθυνοι του σταθμού, μαζί με τους επιστήμονες συμβούλους της εκπομπής, με το γνωστό επιχείρημα του ανιστόρητου. Άνθρωποι που είναι άγνωστο αν έχουν διαβάσει ποτέ τους ιστορία, πέραν των γνωστών διδακτικών βιβλίων του παλιού ελληνικού Γυμνασίου, αποφαίνονται με ύφος δεκάδων ειδικών για πρόσωπα και γεγονότα.

Είναι φανερό πως η εκπομπή δεν επιχειρεί να επιβάλει άποψη. Με πλήθος στοιχείων και με στέρεη και, κυρίως, νηφάλια επιχειρηματολογία εκφράζει μια εκδοχή. Αφήνοντας με σαφήνεια να εννοηθεί πως δεν υπάρχει σε τίποτα μια και μοναδική αλήθεια. Και βέβαια θα μπορούσαν να υπάρξουν διαφωνίες. Με θεμελιωμένα επιχειρήματα και σε κόσμιο ύφος. Που πιθανότατα θα προκαλούσαν ένα γόνιμο διάλογο. Εδώ όμως το ζήτημα παίρνει μια περίπου φονταμενταλιστική ροπή. Όποιος διαφωνεί με την μία άποψη είναι προδότης του έθνους. Και υπονομεύει το έθνος, την θρησκεία και εν τέλει την ίδια την πατρίδα. Μια εκδοχή υπάρχει μοναχά της ιστορίας. Αυτή που εκφράζουν τα κείμενα του Παπαρρηγόπουλου. Ό, τι δεν χωράει στα όρια αυτής της γραφής κόβεται από το μαχαίρι του Προκρούστη. Για να ταιριάξει σε μια προκατασκευασμένη πολιτικά ορθή πραγματικότητα.

Το έθνος 400 χρόνια υπέφερε τα πάνδεινα κάτω από τον αδυσώπητο Οθωμανικό ζυγό. Γιατί τότε περίμενε πάνω από 250 χρόνια για να εκδηλώσει τα πρώτα σκιρτήματα οργανωμένης αντίστασης; Η εκκλησία κάτω από την πίεση της Οθωμανικής απολυταρχίας κατόρθωσε, κάτω από συνθήκες εξοντωτικών διώξεων, να διασώσει το εθνικό φρόνημα του λαού. Πως τότε αναγέρθηκαν στον ελλαδικό χώρο εκατοντάδες (ίσως και χιλιάδες) νέες εκκλησίες δίχως την αντίδραση των Τούρκων; Το κρυφό σχολειό κράτησε την γλώσσα ζωντανή και τον λαό εθνικά ενωμένο. Πως διέπρεψαν τότε, κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία, εξαιρετικά ελληνικά σχολεία με γνωστότερη την Σχολή της Χάλκης; Αφού η Οθωμανική παρουσία ήταν μαρτυρική και ο ελληνικός λαός στέναζε, πως εξηγείται τότε το 70% των Ελλήνων που βρέθηκαν σε σχετική απογραφή να ζουν στην Κωνσταντινούπολη το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα να έχει μεταναστεύσει εκεί μετά την ελληνική επανάσταση; Δηλ. εγκατέλειψαν την ελευθερία στην Ελλάδα για να πάνε στην βαρβαρική σκλαβιά στην Τουρκία;
Tα ερωτήματα δεν έχουν τελειωμό. Η νηφάλια μελέτη της ιστορίας οφείλει να δώσει απαντήσεις. Ποτέ βέβαια απόλυτες και δογματικές. Εθνικό είναι το αληθινό, είχε πει και ποιητής. Δεν συμφωνούν όμως οι φανατικοί.

Ντόρα: Εγώ δεν “φτύνω” τον Καραμανλή!

2011-02-08T17:25:00.001+02:00

Πολλές… ιδέες για πρωτοσέλιδα, αλλά και ατάκες, έβγαλε η σημερινή συνάντηση γνωριμίας της Ντόρας Μπακογιάννη με τους δημοσιογράφους οι οποίοι καλύπτουν το ρεπορτάζ της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Η πρώην υπουργός Εξωτερικών μίλησε για όλα, από τις σχέσεις της με τον Αντώνη Σαμαρά, μέχρι τη σημερινή Νέα Δημοκρατία και ευρύτερα την Κεντροδεξιά στην Ελλάδα. Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας χαρακτήρισε πολιτικές και όχι προσωπικές τις διαφορές της με τον Αντώνη Σαμαρά, στον οποίο άσκησε κριτική για μια σειρά από κεντρικές πολιτικές επιλογές του, ενώ εμφανίστηκε και
αποτρεπτική, αναφορικά με το ενδεχόμενο να επανενωθεί στο μέλλον η Κεντροδεξιά, κάτω από την ίδια κομματική στέγη.
Το σημείο ωστόσο το οποίο προκάλεσε αίσθηση, και στάθηκε αφορμή για ποικίλα σχόλια μεταξύ των εκπροσώπων του Τύπου, ήταν η αναφορά της Ντόρας Μπακογιάννη στον Κώστα Καραμανλή. “Εγώ είμαι η μόνη που δεν φτύνω τον Καραμανλή. Δεν θα το έκανα ποτέ, για έναν άνθρωπο ο οποίος δεν βρίσκεται πλέον στη διαχείριση της εξουσίας”, ήταν η χαρακτηριστική αποστροφή της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία σχολίασε ότι σέβεται την επιλογή του πρώην πρωθυπουργού να μην μιλήσει για όσα του καταμαρτυρούν αναφορικά με την περίοδο της διακυβέρνησης του τόπου από τον ίδιο.
Τέλος, δήλωσε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπάρξει προγραμματική σύγκληση ανάμεσα στη Δημοκρατική Συμμαχία και τη σημερινή Νέα Δημοκρατία, απορρίπτοντας τα σενάρια περί μελλοντικής συνεργασίας των δυο κομμάτων, ενώ έδειξε να μην πιστεύει τα σενάρια ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα επιλέξει να προχωρήσει στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών.

Υπάρχει μεσαίος χώρος;

2011-02-02T00:02:00.000+02:00

Στο δεύτερο μέρος της συζήτησης που άνοιξε πρώτο το parapolitika.gr, o Aνδρεάς Ανδριανόπουλος, ο Γιάννης Οικονόμου, o Γιώργος Αναστασόπουλος και ο Γιώργος Τσίνας απαντούν στο ερώτημα:

"Αν πιστεύετε ότι υπάρχει ο "μεσαίος χώρος", μπορείτε να οριοθετήστε την έννοιά του;"

Ανδρέας Ανδριανόπουλος, πρώην υπουργός, πρόεδρος Forum για την Ελλάδα

Πολιτικά στηρίγματά της ΝΔ υπήρξαν στα χρόνια του Έβερτ και του Κώστα Καραμανλή δύο απόλυτα νεφελώματα. Ο "ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός" και ο "μεσαίος χώρος". Ο πρώτος, με την ερμηνεία που του δίνουν τα περισσότερα στελέχη της ΝΔ δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Ήταν ένα εφεύρημα του Κ. Καραμανλή για να διευκολύνεται να εφαρμόζει όποια πολιτική του άρεσε δίχως να κατηγορείται για ιδεολογικό επαρχιωτισμό και έλλειψη ταυτότητας. Δίχως τον Κ. Καραμανλή ο ρ.φ. κατέληξε γράμμα κενό. Και η επίκλησή από ορισμένους επιγόνους του φάνταζε με ανέκδοτο.

Μιλούσαν για κάτι που δεν υπήρχε και που ούτε κι αυτοί καταλάβαιναν. Ήταν σαν να προσπαθούσαν να φτιάξουν ψαρόσουπα δίχως …ψάρια!!

Όσον αφορά τον μεσαίο χώρο,...
η σύγχυση υπήρξε ακόμη μεγαλύτερη. Στην λεγόμενη κεντροδεξιά στην Ελλάδα επιμένουν να αγνοούν μια δραματική πραγματικότητα. Οι μετεμφυλιακές ενοχές που ενστάλαξαν επάνω της οι ρεβανσιστικές δυνάμεις της Αριστεράς για τις άδικες εν πολλοίς διώξεις της εποχής εκείνης την έχουν εξορίσει σε ιδεολογική έρημο. Και στελέχη και οπαδοί της συχνά φέρονται σαν να ντρέπονται που δεν είναι αριστεροί. Η καταξίωση των απόψεων της αριστεράς είναι σχεδόν καθολική. Ουδείς τολμά να αμφισβητήσει την ορθότητα των ιδεών της. Σαν αποτέλεσμα οι αντίπαλοί της επικεντρώνονται στην πράξη. Αισθάνονται πως μοναχά εκεί μπορούν να διεκδικήσουν κάποια ανωτερότητα. Όταν λοιπόν η κεντροδεξιά αποδειχθεί κακός διαχειριστής, η κατάρρευση είναι ολοσχερής. Έτσι έγινε το 1993, έτσι έγινε και τώρα.

Τότε, κορυφαία στελέχη του χώρου αμφισβητούσαν κρίσιμες επιλογές της τότε κυβέρνησης. Με επιχειρηματολογία μάλιστα της απέναντι πλευράς. Σε συμμαχία με μηχανισμούς του εργολαβικού/εκδοτικού παρασκηνίου βάφτισαν - εκείνοι πρώτοι, και πριν από την αριστερά – τις φιλελεύθερες επιλογές ασύδοτες και δίχως δήθεν κοινωνική ευαισθησία. Τώρα βρέθηκαν στην παγίδα που από τότε είχαν οι ίδιοι στήσει. Δίχως ιδεολογικό έρμα και με τον τρόμο της αριστερής αποδοκιμασίας έμειναν δίχως ραχοκοκαλιά και πολιτικούς στόχους. Ονόμασαν «μεσαίο χώρο» ότι αγκάλιαζε τις πολιτικές ευαισθησίες της αριστεράς (μέχρι και σε τελετές στα Μακρονήσια βρέθηκαν εξαίροντας τον συμβολικό ρόλο του Χ. Φλωράκη!!) και ..ξέχασαν να κυβερνήσουν. Σαν κάκιστοι κι ερασιτέχνες διαχειριστές που αποδείχθηκε πως ήσαν, σύντομα έχασαν και το υποτιθέμενο συγκριτικό πλεονέκτημα που διέθεταν στον τομέα της πρακτικής πολιτικής. Μην τολμώντας να πάρουν αποφάσεις, το μόνο που έμενε ήταν η άλωση του κράτους. Και η κατεξευτελιστική συντριβή.

Δεν υπάρχει λοιπόν οριοθετημένος πολιτικά μεσαίος χώρος. Υπάρχουν βέβαια μετριοπαθείς πολίτες. Που δεν αρέσκονται σε ακρότητες και φανατισμούς. Κι αυτοί συνήθως δίνουν την νίκη στις εκλογές. Τα πολιτικά τους πιστεύω βέβαια μεταβάλλονται. Από εποχή σε εποχή. Δεν είναι όμως ποτέ δεξιοί η αριστεροί με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Μπορεί να είναι φιλελεύθεροι, να νοιάζοντια για την κοινωνική δικαιοσύνη (φτάνει τα μέτρα για την εμπέδωσή της να μην θίγουν τα προσωπικά τους συμφέροντα) και συμφωνούν σε μέτρα εκσυγχρονισμού του κράτους.

Γιάννης Οικονόμου, Εκπρόσωπος Τύπου ΔΗ.ΣΥ.

Τα προβλήματα, οικονομικά και κοινωνικά και πολύ περισσότερο οι προκλήσεις, της εποχής είναι πολύ πιο σύνθετες από ότι φαντάζονται οι διάφοροι «καθαρολόγοι» των παραδοσιακών πολιτικών ιδεολογιών.
Βρισκόμαστε στο 2011 και οι πολίτες έχουν δει, ακούσει, υποστηρίξει, αποδοκιμάσει πάρα πολλά πράγματα. Αυτονόητα λοιπόν δημιουργείται ένας χώρος που η αμφιβολία για την αποτελεσματικότητα και την ισχύ των δογματικών αντιλήψεων συναντά την απαίτηση για:
* συνεργασίες και συνθέσεις, που δεν θα αναζητούν εξισσοροπιστικούς μέσους όρους αλλά θα επιταχύνουν τις αναγκαίες αλλαγές
* ρεαλισμό και υπευθυνότητα, απέναντι στη γάγγραινα του λαϊκισμού
* μόρφωση, που να μπορεί να οδηγήσει σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και ανθρώπους με ικανότητες και αυτοπεποίθηση
* αναγνώριση της προσπάθειας και της αξίας, που θα αποενοχοποιεί την επιτυχία, το πλούτο, αλλά και τη διαφορετικότητα
* κανόνες και ευκαιρίες για όλους, που από τη πλευρά του κράτους μπορεί να εξασφαλιστεί μέσα από ένα μικρό , αλλά πολύ σαφές ρυθμιστικό πλαίσιο
* σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου, που σημαίνει ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας του, αλλά και δυνατότητα στήριξης του όταν πραγματικά τη χρειάζεται
* δημιουργία νέας πολιτικής ατζέντας , για το δημογραφικό, το περιβάλλον, το διαδίκτυο και το social media , τη καινοτομία τη νέα οικονομία
* ποιότητα και αισθητική, που θα δημιουργούν πολιτισμό κόντρα στην υπ��κουλτούρα που έχει κυριαρχήσει με μεγάλη ευθύνη της τηλεόρασης κυρίως της ιδιωτικής
* ηθική στη πολιτική

Δε ξέρω αν η σωστή ονομασία για το χώρο που περιγράφω είναι μεσαίος χώρος, ή πολιτικό κέντρο, ή φιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία , ή πιο απλά αναποφάσιστοι, εκείνο που ξέρω είναι ότι ο χώρος αυτός υπάρχει.

Δεν πρόκειται για ιδεολογικό χώρο, αλλά για κάτι που η εφαρμοσμένη πολιτική δεν μπορεί να αγνοεί.
Προσοχή όμως οι απαντήσεις που ζητά ο χώρος αυτός, πρέπει να έχουν πολιτικό υπόβαθρο, δεν πρέπει να είναι συγκυριακές και κυρίως υποκριτικές, ούτε φυσικά να αναδεικνύουν το ρόλο της επικοινωνίας σε βάρος της πραγματικής πολιτικής.

Αντίθετα το συναρπαστικό είναι να καταφέρνεις, με βάση τη πολιτική σου ταυτότητα, τις αρχές τα πιστεύω και τις προγραμματικές προτεραιότητες που απορρέουν από αυτά, να κυριαρχείς εσύ στο χώρο αυτό και όχι ο αντίπαλος σού ή ακόμη χειρότερα ο κανένας.

Γεώργιος Ι. Αναστασόπουλος, Γενικός Διευθυντής Δημοκρατικής Συμμαχίας

Εδώ και πολλές δεκαετίες, η συνηθισμένη άποψη για την πολιτική – δηλαδή ο νοητικός «χάρτης» που χρησιμοποιούμε σχεδόν όλοι, αναφορικά με τις πολιτικές πεποιθήσεις – συνίσταται στον μονοδιάστατο άξονα «αριστεράς-δεξιάς». Η άξονας αυτός παρίσταται γραφικά ως ακολούθως:

<-------------- αριστερά ------------ κέντρο ------------- δεξιά -------------->

Όταν εμπλουτίζεται, ο άξονας αναπαριστάται και ως εξής:

<--- άκρα αριστερά (αναρχισμός) --- κομμουνισμός --- σοσιαλισμός --- κέντρο --- συντηρητισμός --- άκρα δεξιά --- φασισμός --->

Το μοντέλο αυτό, κατά την άποψη μου, είναι ιστορικά ξεπερασμένο και άκρως προβληματικό. Και αυτό διότι δεν παρέχει τη δυνατότητα τοποθέτησης για μεγάλες ομάδες πολιτών που δεν εμπίπτουν συνειδητά στην αριστερά, το κέντρο ή την δεξιά. Στην πραγματικότητα, αποκλείει όλους τους πολίτες που δεν θεωρούν πως οι χαρακτηρισμοί «αριστερός», «δεξιός», «σοσιαλιστής», «κεντρώος» περιγράφουν επακριβώς τις πεποιθήσεις τους.

Πέραν τούτου, το μοντέλο «αριστεράς-δεξιάς» είναι εξ ορισμού ανεπαρκές. Το μοντέλο αυτό υπονοεί πως, όταν κάποιος «υπερβαίνει τα εσκαμμένα» (δηλαδή ασπάζεται πλήρως) κάποια πολιτική ιδεολογία, καταλήγει – κατά περίεργο και ανεξήγητο τρόπο – στον φασισμό ή τον αναρχισμό (ή και στα δύο!). Ακολουθώντας τη συντηρητική ιδεολογία ως το λογικό της άκρο, καταλήγουμε στο φασισμό (δηλαδή τον Εθνικοσοσιαλισμό) ή την κυριαρχία της Αρείας Φυλής ή κάποια άλλη παρόμοια απολυταρχική θέση. Αντίστοιχα, ακολουθώντας την κεντρώα ιδεολογία ως το λογικό της άκρο, καταλήγουμε θεωρητικά στον αναρχισμό ή τον κομμουνισμό. Η εκλογίκευση αυτή είναι ασυνεπής και επιπλέον παραβλέπει κολοσσιαίες φιλοσοφικές διαφορές μεταξύ π.χ. του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού ή του συντηρητισμού και του φασισμού.
Επίσης, η ευθεία «αριστεράς-δεξιάς» δεν παρέχει χρήσιμες πληροφορίες για τις διαφορές μεταξύ των πολιτικών κατηγοριοποιήσεων. Δεν μας εξηγεί ποιες είναι οι σημαντικές διαφορές μεταξύ των φιλελεύθερων, των συντηρητικών, των φασιστών κλπ.

Το πραγματικό πολιτικό φάσμα της εποχής μας είναι πολύ πιο πολύπλοκο από το παραδοσιακό αυτό υπεραπλουστευμένο μοντέλο.

Πιστεύω πως μια πολύ πιο ακριβέστερη αναπαράσταση του πραγματικού, πολυδιάστατου σύγχρονου πολιτικού κόσμου δίδεται μέσω του πολιτικού χάρτη του μοντέλου Nolan (βλ. σχ. 1).
Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον David Nolan, σε άρθρο του με τίτλο «Ταξινόμηση και Ανάλυση των Οικονομικοπολιτικών Συστημάτων» στο τεύχος του Ιανουαρίου του 1971 του “The Individualist”, του μηνιαίου περιοδικού της Ένωσης για την Ατομική Ελευθερία (Society for Individual Liberty, SIL.

Σχ 1. Το διάγραμμα Nolan

Η κατηγοριοποίηση των πολιτικών ομάδων σύμφωνα με διάγραμμα του Nolan είναι η ακόλουθη:

Οι Φιλελεύθεροι, υποστηρίζουν την ελευθερία και το δικαίωμα επιλογής τόσο σε προσωπικά όσο και οικονομικά ζητήματα. Πιστεύουν πως μοναδικός σκοπός της κυβέρνησης είναι η προστασία των πολιτών από τη βία και τη διαφθορά. Τιμούν την ατομική ευθύνη και δείχνουν ανοχή απέναντι στην οικονομική και κοινωνική ποικιλομορφία.

Οι Αριστεροί-Σοσιαλιστές γενικά ενστερνίζονται το δικαίωμα της επιλογής σε προσωπικά ζητήματα, αλλά υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός κέντρου λήψης αποφάσεων για οικονομικά ζητήματα. Αναμένουν από την κυβέρνηση να βοηθά τους μη προνομιούχους, στο όνομα της ισονομίας. Οι αριστεροί δείχνουν ανοχή στην κοινωνική ποικιλομορφία, αλλά επιδιώκουν τη λεγόμενη «οικονομική ισότητα».

Οι Δεξιοί-Συντηρητικοί, προτιμούν το δικαίωμα της επιλογής αναφορικά με τα οικονομικά ζητήματα, αλλά επιζητούν επίσημα πρότυπα για τα προσωπικά ζητήματα. Τείνουν να υποστηρίζουν την ελεύθερη αγορά, αλλά συχνά ζητούν από την κυβέρνηση να προστατεύσει την κοινωνία από κατ’ αυτούς απειλές για τα ήθη ή τον παραδοσιακό οικογενειακό ιστό.

Οι Απολυταρχικοί επιθυμούν από την κυβέρνηση να ασκεί σημαντικό έλεγχο στους πολίτες και την κοινωνία. Υποστηρίζουν τον κεντρικό σχεδιασμό και συχνά αμφισβητούν τη σημασία της ελευθερίας και του δικαιώματος στην επιλογή. Στο κατώτατο τμήμα του πίνακα, οι αριστεροί απολυταρχικοί καλούνται κομμουνιστές, ενώ οι απολυταρχικοί της δεξιάς ονομάζονται γενικά φασίστες (εθνικοσοσιαλιστές).

Ο Μεσαίος Χώρος

Με βάση μεταγενέστερες εκδοχές του μοντέλου Nolan ο Μεσαίος Χώρος προσδιορίζεται σύμφωνα με το επόμενο τροποποιημένο διάγραμμα (βλ. σχ. 2). Αντιστοιχεί στους πολίτες που προτιμούν τον επιλεκτικό κρατικό παρεμβατισμό και εστιάζουν στις λεγόμενες «πρακτικές λύσεις» για τα τρέχοντα προβλήματα. Τείνουν να αντιμετωπίζουν τα πολιτικά ζητήματα με διαλλακτικότητα. Πιστεύουν πως η κυβέρνηση αποτελεί ένα αποδεκτό μέσο ελέγχου της υπερβολικής ελευθερίας. Χαρακτηρίζονται δε, από ήπιο και μετριοπαθή πολιτικό λόγο και συμπεριφορά.

Σχ 2. Το διάγραμμα Nolan με απεικόνιση του «μεσαίου χώρου»

Φυσικά, οι αναφορές διαφόρων πολιτικών αναλυτών στο Μεσαίο χώρο δεν σημαίνει ότι ταυτίζονται πάντα με την ανωτέρω θεώρηση, που προσωπικά υιοθετώ, όπως, αντίστοιχα, με τελείως διαφορετικό τρόπο ορίζουν κάποιοι τον φιλελευθερισμό ή τον σοσιαλισμό. Αυτό που πραγματικά έχει αξία, πριν κάποιος αναφερθεί σε συγκεκριμένες «πολιτικές ταμπέλες» είναι να βρίσκεται σε θέση να τις ορίσει τουλάχιστον μονοσήμαντα. Αποδεχόμενοι τον εκάστοτε ορισμό, μπορούμε στη συνέχεια να τον αξιολογήσουμε, να κρίνουμε και να σχολιάσουμε. Για να μπορεί να διενεργηθεί ένα αποτελεσματικός πολιτικός διάλογος θα πρέπει πρώτα να έχουν συμφωνηθεί οι ορισμοί, η ορολογία και οι πιθανές –αν υπάρχουν- παραδοχές.

Τελικά, το ζητούμενο δεν είναι τόσο οι «ταμπέλες» αλλά οι θέσεις που έκαστος πολίτης, αναλυτής η πολιτικός οργανισμός πρεσβεύει. Συγκεκριμένες θέσεις π.χ. για το μέγεθος του κράτους και τα περιθώρια παρεμβατισμού του, τις ατομικές ελευθερίες, τον σεβασμό σε αξίες, αρχές, παραδόσεις κλπ. Από αυτές τελικά πρέπει να κρίνονται και οι εκάστοτε πολιτικές προτάσεις και όχι από προκαταλήψεις, αξιώματα και αφορεσμούς.

Τσίνας Γεώργιος, Μέλος Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου Δημοκρατικής Συμμαχίας

Μεσαίος χώρος. Ιδεολογικό ρεύμα ή επικοινωνιακό τέχνασμα; Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε την συζήτηση γύρω από την ευρύτερη έννοια του προσδιορισμού του μεσαίου χώρου.

Είναι αλήθεια ότι οι ιδεολογίες στις μέρες μας έχουν εξασθενίσει. Ο φιλελευθερισμός κέρδισε τη μάχη σε κοινωνικό και σε οικονομικό επίπεδο. Σταδιακά όμως μέσα στις κοινωνίες διαμορφώνονται νέα μοντέλα συμμαχιών από ομάδες και πρόσωπα, οι οποίες βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στα κοινά προβλήματα της καθημερινότητας.

Αυτές οι νέες τάσεις μπορούν να συσπειρώνουν και συγκινούν τους πολίτες. Να κινητοποιούν και να διαμορφώνουν κοινωνικές συμμαχίες που τείνουν να γίνουν πλειοψηφικά ρεύματα. Κατά βάση ο χώρος που μπορεί να εκφράσει αυτές τις δυνάμεις είναι το κέντρο του πολιτικού άξονα και οι δυνάμεις οι οποίες δεν είναι προσκολλημένες σε ιδεολογήματα αλλά ανοικτές στην κοινωνία, στις απαιτήσεις της και στις σύγχρονες τάσεις που εκφράζονται.

Ο μεσαίος χώρος είναι λάθος να αναζητείται στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας. Είναι λάθος να τοποθετείται κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά. Είναι λάθος επίσης να αναζητούμε την ύπαρξη του σήμερα μέσα από πολιτικές αναλύσεις ή επικοινωνιακές προσεγγίσεις. Η ύπαρξη του οριοθετείται, κατά την άποψη μου, από την ύπαρξη της σύγχρονης Δημοκρατίας και έχει να κάνει με τον χώρο που καθημερινά οι πολίτες συμφωνούν στα κοινά προβλήματα, σε κοινές απόψεις, σε μεταρρυθμίσεις που απαιτεί το κράτος αλλά και σε κοινά όνειρα. Με λίγα λόγια και όσο πιο απλοϊκά μπορούμε, ο μεσαίος χώρος είναι η καθημερινότητα της κοινωνίας που οι ίδιοι οι πολίτες, αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί επέβαλαν στο πολιτικό σύστημα να συμμεριστεί και να αφουγκραστεί.

Επιμέλεια άρθρου: Αντώνης-Μάριος Παπαγιώτης

πηγή: atithasos.blogspot.com

Πότε θ' ακούσουμε τη φωνούλα του;

2011-01-31T00:45:00.000+02:00

Του Αντώνη-Μάριου Παπαγιώτη

Υπόθεση Siemens, κοτετσόσυρμα στον Έβρο για την αποφυγή αθρόας εισβολής μεταναστών από τη γείτονα, κατάληψη της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών από λαθρομετανάστες, συζήτηση για το πανεπιστημιακό άσυλο, πιθανή αναδιάρθρωση ελληνικού χρέους και συζήτηση στο κοινοβούλιο για εθνικά θέματα. Άλλα τόσα και περισσότερα, ήσσονος όμως σημασίας θέματα λαμβάνουν χώρο στην καθημερινή ειδησεογραφική ατζέντα και αναρωτιέμαι τί πρέπει να συμβεί για να ακούσουμε την επίσημη θέση του κόμματος της ΝΔ, εκφρασμένη από το νέο Εκπρόσωπο Τύπου της.
Ο δημοσιογράφος δεν εμφανίστηκε ούτε στα εγκαίνια των νέων γραφείων του κόμματος και μοιάζει να έχει μπερδέψει τη θέση που έλαβε με εκείνη του μυστικοσυμβούλου πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο κ. Μιχελάκης δεν είναι ομοιοθεσίτης με τον κ. Χαρβαλιά, παρά μόνον κοινό που τους ενώνει είναι η πρώην -πια- ιδιότητα του δημοσιογράφου. Μπορεί και οι δύο να συνεχίζουν τη σχολή Ρουσόπουλου (μεγαλοδημοσιογράφος αναλαμβάνει κομβικό
ρόλο, τον σημαντικότερο, στην Συντηρητική Παράταξη), σε καμία περίπτωση όμως οι ως τώρα ενδείξεις δεν σημειώνουν το όποιο κοινό του πρώην με τους νυν. Είναι γνωστό, χρόνια τώρα, το χαμηλό προφίλ που διατηρεί ο πρώην διευθυντής εφημερίδας και μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού, κ. Μιχελάκης, αλλά θαρρώ πως το ως τώρα αυτό προφίλ του και τα συνακόλουθα χαρακτηριστικά του ανδρός δε βοηθά το έντονον που χρειάζεται η ΝΔ για να ξεφύγει από τα χαμηλά ποσοστά που έλαβε στις εθνικές εκλογές και από τα χαμηλότερα που τις δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Είναι απαίτηση των καιρών και της δεινής θέσης που βρίσκεται το κόμμα, ο Εκπρόσωπός του να προτάξει ένα μεγάλο εκτόπισμα, σοβαρό, που θα επικοινωνεί σε όλους τις θέσεις της ΝΔ. Σε μια εποχή που όλα και όλοι κινούνται με διαδικτυακούς ρυθμούς, η όποια καθυστερημένη -χρονικά- παρουσία τίθεται αυτόματα στο περιθώριο.
Πόσο καιρό θα χρειαστεί άραγε ο Εκπρόσωπος για να διερευνήσει το νέο "εργασιακό" του τοπίο και να εγκλιματιστεί σ' αυτό; Υποτίθεται ότι του είναι αρκετά οικείο.
Είναι, επίσης, γνωστό στους δημοσιογραφικούς κύκλους ότι για επί μέρους θέματα ο δημόσιος λόγος θα εκφέρεται από τους τομεάρχες, ενώ ο ίδιος ο κ. Μιχελάκης θα τοποθετείται κυρίως εκ μέρους του προέδρου και του κόμματος για θέματα που θεωρούνται μείζονος σημασίας. Αλλά με δεδομένη την κινητικότητα (κυρίως με τη μορφή συναντήσεων) με ανθρώπους των ΜΜΕ του κ. Κεδίκογλου και καταγεγραμμένη την ραδιοτηλεοπτική (αλλά και διαδικτυακή) αδράνεια και συνακόλουθη αφάνεια της κ. Τζότζολα, τί θα πρέπει να συμβεί στον τόπο για να μιλήσει ο κ. Μιχελάκης; Ελπίζω η ως τώρα χλιαρή του παρουσία να μην αναμένει την πτώχευση της χώρας ή του κόμματός του για να αρθρώσει δυο λέξεις...

Τα συνεταιράκια

2011-01-21T12:59:00.000+02:00

Για να καταλάβετε πόσο συνεταιράκια είναι διαβάστε και βγάλτε συμπέρασμα

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς την Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κα Τίνα Μπιρμπίλη

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής επέλεξε να διαφημιστεί μεταξύ άλλων και στην ιστοσελίδα www.antinews.gr . Για την προβολή του προγράμματος «Εξοικονόμηση κατ΄ οίκον» που αναφέρεται στην ενεργειακή εξοικονόμηση στα κτήρια και στις κατοικίες έχει βάλει διαφήμιση στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, όταν δεν υπάρχει ανάλογη διαφήμιση σε πολλές άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες ή αναλόγου χαρακτήρα blogs. Η επιλεκτική διαφήμιση, ως πρωτοβουλία του Υπουργείου δεν είναι προφανής και γεννά απορίες.

Ερωτάται η κα. Υπουργός:

1. Με ποια κριτήρια επέλεξε το υπουργείο τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα για να βάλει διαφήμιση;

2. Μέσα από ποια διαδικασία υλοποιείται το συγκεκριμένο πρόγραμμα, ποιού ύψους είναι και ποιας χρονικής διάρκειας;

3. Αν έχει δώσει αντίστοιχα διαφημιστικά προγράμματα σε άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες ή blogs, με ποιες διαδικασίες και ποια είναι αυτά;

Η βουλευτής

Ντόρα Μπακογιάννη

Πόσο ψευτόμαγκας είναι αυτός ο Φαήλος;

2011-01-15T21:50:00.000+02:00

Αφού πρώτα μας την είπε γιατί δεν του απάντησε κανείς τώρα μας λέει πως δεν τον νοιάζει η γνώμη των άλλων και εκφράζει τον εαυτό του και τα ιδανικά του.Εκπληκτική επιχειρηματολογία δεν βρίσκετε;Βασισμένη στην αρχή του διαλόγου και της ανταλλαγής απόψεων.

Kαι έτσι και γιουβέτσι και κοκορέτσι λοιπόν από τον κύριο Φαήλο.

Αυτό που μας διασκεδάζει είναι πως σε κάθε μπούρδα που αναρτά στο antinews βάζει όλο και περισσότερους οπαδούς της ΠΟΛ.ΑΝ να τον αποθεώνουν για τα γραφόμενά του.
Μάγκα Φαήλο ο κόσμος δεν πείθεται από τις αναλύσεις σου περί φιλίας και αν η πρόοδος και το όραμα σου είναι η βουκολική ζωή και η επιστροφή στο 1530 με κλειστή οικιακή αγροτική οικονομία τότε άσε μας στη φτώχεια μας και κοίτα να τα'ί'σεις τα ζώα σου!!!!!Γιατί έτσι και μείνουν και αυτά ατάιστα τότε κλάφτα!

Τα μεγάλα κόμματα σε σταυροδρόμι

2011-01-12T18:35:00.000+02:00

του Γιάννη Λούλη

Μπροστά στο 2011, τα δυο μεγάλα κόμματα βρίσκονται αντιμέτωπα με μεγάλες προκλήσεις. Αυτές οι προκλήσεις θα προσδιορίσουν όχι απλώς τα τρέχοντα και τα άμεσα, αλλά και την πιο μακροχρόνια προοπτική τους. Άρα οι προκλήσεις που έχουν ενώπιον τους είναι στρατηγικές.

Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο καλείται ν’ αντιμετωπίσει την σοβαρότερη οικονομική κρίση της χώρας εδώ και δεκαετίες, βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο. Αν κάνει μέχρι τέλους όσα επιβάλλονται για να σωθεί ο τόπος, θα έχει απαλλαγεί από αναχρονιστικά φορτία του παρελθόντος του. Από την άλλη πλευρά η ΝΔ είναι πολιτικά και στρατηγικά κατασταλαγμένη και δεν «ψάχνεται» (όπως το ΠΑΣΟΚ). Εκεί που έχει κατασταλάξει, διασφαλίζει μόνο ένα πράγμα: Την κοινωνική και εκλογική περιθωριοποίηση της.

Οι αλλαγές που καλείται να υλοποιήσει ο Γιώργος Παπανδρέου και δείχνει αποφασισμένος να πραγματοποιήσει, θα αλλάξουν το ΠΑΣΟΚ. Θα το καταστήσουν ένα σύγχρονο, μεταρρυθμιστικό και υπεύθυνο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Το ΠΑΣΟΚ, μετά από πολλά χρόνια, θα απαλλαγεί από...
τον λαϊκισμό και τον κρατισμό που το προσδιόριζε. Στη σύγκρουση μεταξύ ενός σύγχρονου και παλαιού ΠΑΣΟΚ που δρομολογήθηκε επί Σημίτη, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, είναι πιθανό, επί Γιώργου Παπανδρέου να γύρει αποφασιστικά η ζυγαριά υπέρ ενός τολμηρά «νέου» ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε η νεωτερικότητα πάντα χαρακτήριζε τον τωρινό αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν υπό το βάρος εσωκομματικών ισορροπιών τα βήματα του ήσαν συχνά μετέωρα. Τώρα όμως ο ίδιος γνωρίζει πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Συνήθως τα κόμματα αλλάζουν πρώτα σε επίπεδο ιδεών και μετά σε επίπεδο πρακτικής. Τώρα στο ΠΑΣΟΚ συμβαίνει το ανάποδο. Η πράξη, δηλαδή η σύγκρουση με το κρατικιστικό και λαϊκιστικό οικοδόμημα που χτίσθηκε την περίοδο 1981-1985 και στη συνέχεια διαιωνίσθηκε, λίγο-πολύ από όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις, είναι εκείνη που μεταμορφώνει το ΠΑΣΟΚ σήμερα. Η σύγκρουση με τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ (τέκνα του παλαιού ΠΑΣΟΚ), το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Παιδεία, τα βήματα για μια ανταγωνιστική οικονομία, είναι ζωτικά για να γυρίσει η χώρα σελίδα. Παράλληλα, να γυρίσει σελίδα και το ΠΑΣΟΚ.

Παρά το ότι η ΝΔ, διαχρονικά, «ψάχνονταν» λιγότερο από το ΠΑΣΟΚ και άρα άλλαζε πιο δύσκολα προς την κατεύθυνση ενός σύγχρονου κόμματος του μεσαίου χώρου, η σημερινή ΝΔ συνιστά «ολική επαναφορά» (για να θυμηθούμε την αποστροφή Σαμαρά) στην «παλιά γνώριμη δεξιά». Σε εποχές που τα κόμματα εξουσίας ψάχνουν τρόπους για να ανοιχθούν πέρα από τα συρματοπλέγματα του σκληρού πυρήνα τους, η ΝΔ κλείνεται στο δεξιό καβούκι της. Έτσι, με αυτοκαταστροφική συνέπεια, η ΝΔ του Σαμαρά απορρίπτει κάθε άνοιγμα στο μεσαίο χώρο. Το «μέσον», το μέτρο, η μετριοπάθεια, η υπευθυνότητα, είναι ξένα για τη σημερινή ΝΔ. Το μόνο όχημα που της απομένει για να διευρύνει την επιρροή της λοιπόν είναι ο λαϊκισμός. Εκεί επενδύει τα πάντα.

Έτσι τα δυο μεγάλα κόμματα, καθώς αλλάζει ο χρόνος, γίνεται φανερό πως κινούνται σε διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις. Το ένα προσπαθεί να απαλλαγεί από την λαϊκιστή κληρονομιά του. Το άλλο είναι πιο λαϊκιστικό παρά ποτέ. Το ένα αλλάζει σταδιακά, προσδοκώντας να προϋπαντήσει τις προκλήσεις του μέλλοντος, ενώ το άλλο οπισθοδρομεί δεκαετίες πίσω σε δήθεν «αρχές και αξίες», καθώς κλείνεται στον πιο στενό δεξιό πυρήνα του. Το ένα οδηγείται σε μια σύγχρονη κεντροαριστερά. Ενώ το άλλο σε μια παλαιοδεξιά. Σε ποιόν ανήκει το μέλλον, στην αέναη μάχη κυριαρχίας, είναι λοιπόν πασίδηλο.

ΕΙΝΑΙ ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

2011-01-08T16:49:00.001+02:00

του Α. Ανδριανόπουλου

Παρά τις εν Ελλάδι γκρίνιες με το Μνημόνιο και το ΔΝΤ, στην διεθνή σκηνή δημιουργείται ένα κλίμα οργής εναντίον της Ελλάδας. Με αφετηρία το γεγονός πως η χώρα μας έχει προκλητικά ευνοηθεί από τους οικονομικά ισχυρούς της γής που την στηρίζουν για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Από την Ινδία και το Πακιστάν μέχρι την Λατινική Αμερική , την Νότια Αφρική και άλλες φτωχές περιοχές του πλανήτη πυκνά δημοσιεύματα καταλογίζουν στη Δύση σκανδαλώδη μεροληψία υπέρ της Ελλάδας στην αντιμετώπιση των οικονομικών της αδιεξόδων.

Το ζήτημα ξεκινάει από την θεώρηση του τρόπου με τον οποίο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

αποφασίζει να βοηθήσει χώρες με οικονομικά προβλήματα. Η γενικότερη εκτίμηση που υπάρχει, στηριγμένη και σε ακαδημαικές μελέτες μάλιστα (1), είναι πως η βοήθεια που δίδεται καθώς και οι όροι και οι προυποθέσεις που επιβάλλονται (conditionality) διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Τρείς είναι βασικά οι παράγοντες που επηρεάζουν τις σχετικές αποφάσεις. Ο ένας είναι τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ανάλογα με τις συμμαχικές τους δεσμούς και τις συγκυριακές τους στρατηγικές ανάγκες οι ΗΠΑ, που ασκούν την μεγαλύτερη επιρροή στο ΔΝΤ, αποφασίζουν για τον βαθμό εύνοιας που πρέπει επιδειχθεί σε ορισμένες χώρες.(2) H Ελλάδα λοιπόν σαν μέλος του ΝΑΤΟ και παλιός φίλος των ΗΠΑ θεωρείται από τις ανερχόμενες χώρες του τρίτου κόσμου σαν ιδιαίτερα ευνοημένη μια κι’ εξασφάλισε δάνεια πολύ πάνω από τα όρια που δικαιούται με βάση τις συνεισφορές της στο Ταμείο.

Άλλος λόγος που επηρεάζει τις αποφάσεις του Ταμείου είναι αν τα χρέη της υφιστάμενης το πρόβλημα χώρας τα έχουν φορτωθεί (είτε σαν απ’ ευθείας δανεισμό είτε μέσω κρατικών ομολόγων) Τράπεζες των ΗΠΑ η των άλλων κυρίων μετόχων του ΔΝΤ (Ιαπωνία, Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία).(3) Όπως είναι γνωστό τα ελληνικά προβληματικά ομόλογα βρίσκονται κατά κύριο λόγο στα χέρια Γερμανικών και Γαλλικών Τραπεζών. Αμερικανοί και Ιάπωνες, προφανώς διαβλέποντας τα επερχόμενα αδιέξοδα, είχαν προσεκτικά αποφύγει να αναμιχθούν στον ελληνικό δανεισμό. Τα προβλήματα όμως των Γαλλικών και Γερμανικών Τραπεζών από μιά ενδεχόμενη ελληνική κατάρρευση οδήγησαν, σύμφωνα με τους σχολιαστές χωρών του τρίτου κόσμου, το ΔΝΤ αλλά και την ΕΕ και την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα στο πρόγραμμα μαμούθ για την διάσωση της ελληνικής οικονομίας. Κάτι μεροληπτικό και απόλυτα απαράδεκτο για άλλες χώρες της γής με παρόμοια η και ηπιότερα ακόμα προβλήματα.

Τέλος, τα συμφέροντα της ίδιας της γραφειοκρατίας του ΔΝΤ (σύμφωνα με τη περίφημη «σχολή της δημόσιας επιλογής») υπαγορεύει την δανειακή πολιτική του οργανισμού αυτού καθώς και τους όρους που επιβάλλει. (4) Αυτονόητα, η γενναία οικονομική ενίσχυση μιάς χώρας της ευρωζώνης διευρύνει τις εξουσίες των στελεχών του Ταμείου διότι τους προσθέτει ελεγκτικό κύρος και διευθέτηση μεγαλύτερων κονδυλίων. Παράλληλα, διευκολύνει την ροή μεγαλύτερων πόρων προς το ΔΝΤ κάνοντας το έργο τους σπουδαιότερο και θεσμικά (διάσωση της ευρωζώνης) περισσότερο κρίσιμο. Χώρες της γεωγραφικής περιφέρειας της γής δεν προσδίδουν το ίδιο κύρος στην γραφειοκρατία του ΔΝΤ με το να ασκούν έλεγχο σε χώρες της καρδιάς της Ευρώπης, όπως είναι η Ελλάδα σε σχέση με την Μποτσουάνα λ.χ, την Γουατεμάλα η την Μπελίζε.

Ενώ λοιπόν στην Αθήνα τραγουδιστές (Λ. Μαχαιρίτσας), και όχι μόνο, καυτηριάζουν το Ταμείο και την ΕΕ για σκληρά μέτρα που αποσκοπούν στο «να περνούν καλά οι Γερμανοί» (!), ο υπόλοιπος κόσμος καταφέρεται απαξιωτικά για την χώρα μας με επιχειρήματα καθαρά αριστερής δεοντολογίας. Όταν μας τα δίνουν τα δανεικά κι εμείς τα τρώμε σπαταλώντας τα, οι Γερμανοί και υπόλοιποι Ευρωπαίοι είναι καλοί και άριστοι για τους δικούς μας ηθικολόγους. Ετσι όμως και τολμήσουν να τα ζητήσουν πίσω, τότε μετατρέπονται σε αδίστακτους καπιταλιστές έτοιμους να ρουφήξουν το αίμα των αγνών ελλήνων. Για όλους τους υπόλοιπους, η χώρα μας θεωρείται κομμάτι του δυτικού καπιταλισμού που κάνει ό,τι μπορεί για να καλύψει τις ανομίες και την κακοδιαχειρισή μας με αποκλειστικό στόχο την εξυπηρέτηση δικών του στρατηγικών η οικονομικών συμφερόντων.

Τελικά, ό,τι και να κάνουν οι δυτικοί, δαρμένοι καταλήγουν…
(1) Βλ. σχετ. Mark S. Copelovitch, The International Monetary Fund in the Global Economy: Banks, Bonds and Bailouts. New York: Cambridge Univ. Press, 2010 και Grigore Pop-eleches, From Economic Crisis to Reform: IMF Programs in Latin America and Eastern Europe . Princeton: Princeton Univ Press, 2009
(2) Lawrence Broz and Michael Hawes, “Congressional Politics of international financial rescues.” American Journal of Political Science 49(3): σελ. 479-96, 2005
(3) Μark S. Copelovitch, “Governing Global Markets: private debt and the politics of IMF lending”, PhD dissertation, Harvard University, 2005 και Erica Gould, Money Talks: The IMF , Conditionality and Supplementary Financiers. Palo Alto: Stanford Univ. Press, 2006
(4) Βλ λ.χ. Roland Vaubel, The Political Economy of the IMF: a public choice analysis. Boulder: Westview Press, 1991

Η κυβερνητική κρίση του Ιουλίου του 1965 και η παρακρατική οργάνωση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. (Η ΑΜΕΣΗ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ).

2011-01-07T19:00:00.008+02:00

Η πολιτική κρίση που ξέσπασε το καλοκαίρι του 1965, αφορούσε σε μεγάλο βαθμό την διαφωνία του Βασιλιά Κωνσταντίνου με τον Γεώργιο Παπανδρέου για τον χειρισμό των ανακρίσεων της υπόθεσης Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. («Αξιωματικοί Σώσατε Πατρίδα, Ιδανικά, Δημοκρατίαν, Αξιοκρατίαν»). Συγκεκριμένα υπήρχαν στοιχεία που συνέδεαν τον τότε νεοεμφανισθέντα αλλά ανερχόμενου βουλευτή Ανδρέα Παπανδρέου με την συγκεκριμένη οργάνωση. Ο τότε υπουργός Εθνικής Αμύνης Πέτρος Γαρουφαλιάς, πρόσωπο που απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης του Στέμματος, μετά την έκθεση Γρίβα και το αποτέλεσμα της ανάκρισης του Σίμου, είχε διατάξει την συνέχιση των ανακρίσεων και την παραπομπή της σε στρατοδικείο, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου τον εξανάγκασε σε παραίτηση ενημερώνοντας τον Βασιλιά ότι σκοπεύει να αναλάβει το

υπουργείο Εθνικής Αμύνης ο ίδιος. Αφορμή για την απόπομπή του Γαρουφαλιά ήταν και η άρνηση του στην διαταγή του Παπανδρέου να αρχίσουν οι ανακρίσεις για την εφαρμογή του σχεδίου “Περικλής” στις εκλογές του 1961, κάτι που προφανώς ήθελε να χρησιμοποιήσει ο Παπανδρέου ως αντιπερισπασμό στην υπόθεση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α, καθώς από εκείνες τις εκλογές είχαν περάσει τέσσερα χρόνια.

Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος αρχικώς προσπάθησε να διατηρήσει τον Γαρουφαλιά στην θέση του υπό οποιοδήποτε κόστος. Αφού ο Παπανδρέου στάθηκε αμετάπειστος, επέστησε την προσοχή στον Πρωθυπουργό του ότι προφανώς δημιουργούνταν αρνητικές εντυπώσεις από την κίνηση του να αναλάβει το υπουργείο όταν εκκρεμεί η υπόθεση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α όπου πιθανώς να εμπλέκεται ο γιος του και πρότεινε ως συμβιβαστική πρόταση να αναλάβει το υπουργείο οποιοδήποτε άλλο στέλεχος της Ένωσης Κέντρου. Ο Παπανδρέου στάθηκε αμετάπειστος σε κάθε συμβιβαστική πρόταση, αρνούμενος καν να τις συζητήσει. Ακολούθησαν οι τρεις επιστολές Βασιλιά – Πρωθυπουργού το πενθήμερο 15 έως 20 Ιουλίου 1965 με το γνωστό εμπρηστικό περιεχόμενο και η τελική κλιμάκωση της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα με την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου και τις τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις “Αποστατών”, με την απόσχιση πολλών σημαντικών βουλευτών της Ένωσης Κέντρου (Μητσοτάκης, Νόβας, Τούμπας, Στέφανος Στεφανόπουλος, Τσιριμώκος κτλ) και την κοινοβουλευτική στήριξη της ΕΡΕ.

Ασχέτως από τις παράλληλες ενέργειες του σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα Άνσουτζ και τις συνεννοήσεις του Βασιλιά με πολλούς βουλευτές της Ε.Κ. (η ακόμη και η πιθανολογημένη δωροδοκία βουλευτών για την οποία όμως ποτέ δεν προσκομίστηκε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο), η ρήξη εντός του κόμματος αυτού είχε κυοφορηθεί πολύ νωρίτερα. Και αυτό γιατί η Ε.Κ. ήταν μια τεχνητή συγκόλληση τάσεων και μικρότερων κομμάτων των οποίων οι αρχηγοί επ ουδενί θεωρούσαν τον Παπανδρέου ως αδιαφιλονίκητο αρχηγό, αλλά περισσότερο ως “πρώτο μεταξύ ίσων”. Επίσης πολύ βασικός παράγοντας για την απόσχιση έπαιξε η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της Χώρας, αλλά και η μεγάλη πολιτική άνοδος του Ανδρέα Παπανδρέου, που πολύ γρήγορα σχημάτισε ισχυρή ομάδα βουλευτών και υποστηρικτών εντός του κόμματος με ριζοσπαστικό λόγο και πλέον αποτελούσε υπολογίσιμο αντίπαλο για την κούρσα διαδοχής στην αρχηγεία του κόμματος.

Όπως γίνεται αντιληπτό, σημείο τριβής για την κρίση ήταν η παρακρατική οργάνωση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. και η συμμετοχή ή όχι του Ανδρέα Παπανδρέου σε αυτή. Ο Ελληνικός στρατός από το 1944 έως την ιστορούμενη εποχή, υπήρξε ο προνομιακός χώρος επιρροής του Στέμματος και της ευρύτερης Δεξιάς. Οι εκάστοτε ανώτατοι αξιωματικοί έχαιραν της απόλυτης εμπιστοσύνης του Θρόνου, ενώ υπήρχαν και μυστικές οργανώσεις εντός του στρατού (Ι.Δ.Ε.Α.) που είχαν ξεκάθαρη δεξιά πολιτική τοποθέτηση. Ο Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α ήταν η πρώτη οργάνωση που τόλμησε να αμφισβητήσει την αποκλειστικότητα αυτή. Τα μέλη της ήταν όμως λίγα, χαμηλόβαθμα και χωρίς μεγάλες δυνατότητες και πολύ σύντομα μαθεύτηκε η μυστική τους δραστηριότητα από τον βραχίονά τους στην Κύπρο. Όταν η οργάνωση εξαρθρώθηκε και ξεκίνησαν οι ανακρίσεις για εμπλοκή πολιτικών προσώπων, ο Ανδρέας Παπανδρέου αρνήθηκε με επιμονή και πάθος ότι είχε οποιαδήποτε επαφή η σχέση με την εν λόγω οργάνωση καταγγέλλοντας σκευωρία και πλεκτάνη εις βάρους του από “ντόπια και ξένα κέντρα”. Αλλά όχι μόνο αυτό. Στο βιβλίο του “η δημοκρατία στο απόσπασμα” (σελ 217-225) ο Ανδρέας Παπανδρέου αναφέρει πως πρώτη φορά άκουσε το όνομα της οργάνωσης τον Μάιο του 1965 από τον πατέρα του.

Ποιά όμως είναι η αλήθεια; Κατά την γνώμη μας ο Ανδρέας Παπανδρέου όχι μόνο ήταν σε επαφή με τον Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. αλλά ήταν και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ο ιθύνων νους της οργάνωσης. Η βασική μαρτυρία που επικαλούμαστε ανήκει στον Αριστείδη Μπουλούκο, ο οποίος την εξιστορούμενη εποχή ήταν λοχαγός στην ΚΥΠ και βασικός κατηγορούμενος στην υπόθεση σύμφωνα με το πόρισμα Σίμου που το παραδέχτηκαν ως αντικειμενικό όλοι οι εμπλεκόμενοι. Σύμφωνα με τον Μπουλούκο, ο Ανδρέας Παπανδρέου έμαθε για την οργάνωση αρχές Σεπτεμβρίου 1964 και μυήθηκε με ενθουσιασμό σε αυτήν, λίγες μέρες μετά. Κατά τον Μπουλούκο πάντα, είτε ο ίδιος είτε ο λοχαγός Παπαγεωργόπουλος είχαν συναντήσει πολλές φορές τον Ανδρέα Παπανδρέου προσωπικά στο πολιτικό γραφείο του Αντώνη Στρατή στην οδό Σουηδίας αλλά και κάποιες άλλες στο σπίτι του Ανδρέα στο Ψυχικό, ενώ είχε γνωριστεί και με την σύζυγο του Μαργαρίτα.

Χάρις τις επαφές αυτές και την προσωπική επέμβαση του Ανδρέα Παπανδρέου στις μεταθέσεις των Αξιωματικών, σύντομα στελέχη του Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. είχαν τοποθετηθεί σε νευραλγικά σημεία του στρατεύματος (ΚΥΠ, διευθύνσεις όπλων, μονάδες που στρατωνίζονταν στο λεκανοπέδιο). Ταυτόχρονα, πάντα μετά από συνεννοήσεις με την οργάνωση, ο Παπανδρέου πετύχαινε την απομάκρυνση αξιωματικών που ανήκαν στον νεοσύστατο Ι.Δ.Ε.Α. (βασικά στελέχη του ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και ο Χρήστος Λαδάς). Ο Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. είχε ως βασική του δραστηριότητα την συλλογή πληροφοριών για τις κινήσεις Δεξιών αξιωματικών, την ασφάλεια της “Δημοκρατίας” και της κυβέρνησης της “Ένωσης Κέντρου” και την ενημέρωση του Ανδρέα Παπανδρέου που αποτελούσε το πολιτικό σκέλος της οργάνωσης.

Τον Μάιο του 1965 συνελήφθησαν τα πρώτα μέλη της οργάνωσης ενώ σάλος είχε προκληθεί στην κοινή γνώμη. Μέχρι τα τέλη Ιουνίου είχαν συλληφθεί όλοι (και ο Μπουλούκος) και ξεκινούσε η πολιτική κρίση. Κατά τον Μπουλούκο, ήταν άδηλο αν γνώριζε ο Γεώργιος Παπανδρέου την απόλυτη αλήθεια, αλλά πιθανότατα να την υποψιαζόταν. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν παραδέχτηκε ποτέ την ανάμιξη του, αν και περιέργως επισκέφτηκε με πιστό του συνεργάτη τους συλληφθέντες στην φυλακή το 1966. Στην επίσκεψη του αυτή ο Ανδρέας Παπανδρέου τους διαβεβαίωσε ότι σε περίπτωση που αποταχθούν από το στράτευμα και φυλακιστούν, μετά την απόλυση τους από τις φυλακές θα τους βρει δουλειές με μηνιαίες αποδοχές 14.000 δρχ. Μετά την επιστροφή του το 1974, ο Παπανδρέου δεν αναφέρθηκε ποτέ στο θέμα, αλλά δέχτηκε τον Μπουλούκο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ ως βασικό στέλεχος του, με την σημαία του οποίου εξελέγει δύο φορές βουλευτής. Το 1982 τον διέγραψε απ΄ευθείας από το ΠΑΣΟΚ μαζί με τον Δημήτριο Χονδροκούκη (επίσης κατηγορούμενο στην υπόθεση Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α.) γιατί οι δύο βουλευτές διαφώνησαν για την κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Και οι δύο προσχώρησαν στην Νέα Δημοκρατία με την οποία εκλέχθηκαν 2 φορές βουλευτές. Ο Μπουλούκος προέβη στις αποκαλύψεις του το 1987, αφού αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ.

Πηγές: ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, εκδόσεις Καστανιώτη, Άρις Μπουλούκος, Υπόθεση Ασπίδα η αλήθεια που καίει, εκδόσεις “Ο Τύπος”, συνέντευξη του Άρι Μπουλούκου στον Στέλιο Κούλογλου για τον Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α.

πηγη: ellas2.wordpress.com

Φαήλος ο Μεγαλοπρεπής

2011-01-04T02:03:00.000+02:00

Διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες στο φίλο μας "antinews" τις βαθυστόχαστες αναλύσεις κάποιου Φαήλου Κρανιδιώτη.

Μάλιστα χθες με μεγάλη περηφάνια μας ανακοίνωσε ότι προκάλεσε πάταγο με τα κείμενά του κάνοντας την κοινή γνώμη να ασχοληθεί με την αφεντιά του αλλά και ότι όλα τα στελέχη (Πιπιλή,Ζώης,κ.α) τον εκθείασαν για τις απόψεις του.Υπερθεμάτισε μάλιστα στο γεγονός πως δεν υπήρξε κανένας ουσιαστικός αντίλογος για όσα εξέφρασε και πως εκείνος χωρίς να συμμετέχει σε καμαρίλες και σκοτεινές συσκέψεις, μακριά από κάθε είδους ενδοτισμό, μάχεται για την καθαρότητα των απόψεών του και την επιστροφή στην ιδεολογική αντιπαράθεση με τους παραδοσιακούς αντιπάλους της Νέας Δημοκρατίας.
Εμείς πλέον δεν ανήκουμε στο φορέα που λέγεται Νέα Δημοκρατία και εφόσον πρόκειται για απόψεις άλλου κόμματος
δεν έχουμε λόγο να αντιπαρατεθούμε όμως η υποκρισία μας ενοχλεί όταν γνωρίζουμε πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν αγωνίστηκε ποτέ του για αυτό που λέμε Νέα Δημοκρατία αλλά με περισσό θράσος έρχεται να εκφράσει ετσιθελικά τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν νυχθημερόν για να εκλεγεί η Ν.Δ στην εξουσία το 2004.
Κατακρίνει το μεσαίο χώρο που εξέφρασε το 46% των Ελλήνων και έδωσε ελπίδα σε μια ολόκληρη γενιά η οποία, βέβαια, μετέπειτα απογοητεύθηκε όχι από κάποια ιδεολογία αλλά αποκλειστικά από την λειτουργία συγκεκριμένων προσώπων που βρίσκονταν στο τιμόνι της χώρας.Στα πρόσωπα αυτά βρισκόταν και ο σημερινός πρόεδρος της Ν.Δ και για να σας προλάβουμε και η Ντόρα Μπακογιάννη.Η διαφορά είναι ότι η Ντόρα αναγνωρίζει τις ευθύνες της ενώ ο Αντώνης έχει πάντα το αλάθητο και βγαίνει από παντού ατσαλάκωτος...

Επαναφέρει τον όρο που θυμόμαστε από τις εμφανίσεις του παπα-Τσάκαλου στα κανάλια περί ντιντήδων στην πολιτική και απλά θυμόμαστε πως στο συνέδριο του Ιουνίου αγκάλιασε όλους αυτούς τους ντιντήδες για να πετύχει την εκλογή του στο νεοσύστατο όργανο της Πολιτικής Επιτροπής.Δεν τα κατάφερε αφού ήταν αόρατος και επιβαλλόμενος από την σκληροπυρηνική ομάδα του προέδρου μετέχοντας σε λίστες γραμμές ομάδες και παρεούλες όλα αυτά δηλαδή που τον ενοχλούν και αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας στα σημερινά γραφόμενά του.
Τελειώνοντας θα θέλαμε να διαβάσουμε και καμιά κριτική για τον Αντώνη μιας και πέραν της αντιμνημονιακής πολιτικής της η Ν.Δ δεν έχει εκφραστεί για κανένα εθνικό θέμα που τόσο κόπτεται ο κ.Φαήλος...

Νοιώθοντας τόσο σημαντικός κ.Κρανιδιώτη εμείς έχουμε να σας δώσουμε μια συμβουλή παρμένη από τον Μάξιμο τον ομολογητή

"Εκείνος που απέβαλε την φιλαυτία,που αποτελεί τη μητέρα των παθών,εύκολα θεραπεύει και τα υπόλοιπα πάθη"

Με το κλείσιμο του χρόνου...

2011-01-02T11:53:00.002+02:00

του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Επειδή όλοι μιλάνε δίχως να έχουν κάτι συγκεκριμένο να πούν θα ήθελα να αποσαφηνίσω με το κλείσιμο της χρονιάς τις προβλέψεις μου για το μέλλον. Ανεξάρτητα από τις λογής απόψεις που εκφράζονται και που οι περισσότερες αποσκοπούν περισσότερο στο να χαιδεύουν αυτιά παρά στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας εγώ δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία για τα ακόλουθα.
Η χώρα ακολουθεί μιά διαδρομή καταστροφής. Οχι λόγω των κυβερνητικών πρωτοβουλιών αλλά κυρίως λόγω των κυβερνητικών παραλείψεων. Το μνημόνιο και οι προβλέψεις του, ανεξάρτητα από τα προβλήματα που αναπόφευκτα δημιουργεί, είναι στην σωστή κατεύθυνση. Προσπαθεί να χαλιναγωγήσει την ελληνική οικονομία ώστε αυτή να πάψει να επιβιώνει με δανεικά και να ζεί με
βάση τις δικές της παραγωγικές δυνάμεις. Τις οποίες όμως οφείλει να αναπτύξει και να δυναμώσει. Για την ώρα ελληνικός παραγωγικός ιστός με κατεύθυνση εξαγωγική δεν υφίσταται. Κι έτσι η χώρα δεν παράγει πλούτο. Αναγκάζεται έτσι να…
στηριχθεί στους δανειστές της για την κάλυψη τρεχουσών ζωτικών της αναγκών. Το μνημόνιο παρέχει αυτές τις διευκολύνσεις υποχρεώνοντας όμως ταυτόχρονα τις ελληνικές αρχές σε πρωτοβουλίες μεταρρυθμιστικές ώστε σταδιακά η χώρα να μπορέσει να σταθεί στα δικά της τα πόδια. Οσοι λοιπόν αντιστρατεύονται το μνημόνιο το κάνουν δίχως σκέψη για τις τραγικές συνέπειες μιάς ξαφνικής απόσυρσής του.
Τα μέτρα όμως που φαίνεται να παίρνει η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι αρκετά για να μας βγάλουν από τα αδιέξοδα. Δυστυχώς σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της χώρας έχει μιά ιδιαίτερη αδυναμία στο κράτος. Ισως επειδή μέσω αυτού έχουν συνηθίσει να διεκπεραιώνουν τις πολιτικές και κομματικές τους υποθέσεις. Κι επειδή για δεκαετίες αποτελούσε το εργαλείο αντιμετώπισης των κοινωνικών αναστατώσεων και των όποιων οικονομικών δυσκολιών. Το κράτος μοίραζε χρήματα και το κράτος διόριζε υπαλλήλους. Οι πολιτικές αρχές δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Διότι δεν μπορούσαν να τον ελέγξουν και κατά συνέπεια να τον χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους. Κι έτσι το κράτος δανειζόταν για να μοιράζει παροχές και προσόδους καθώς και για να διορίζει κομματικά μέλη σε οργανισμούς κοινής ωφέλειας και σε άλλους δημόσιους φορείς.
Σαν συνέπεια ουδείς αναγνωρίζει την ανάγκη να αντιμετωπισθούν δραστικά οι τεράστιες δαπάνες του δημόσιου τομέα. Με κατάργηση βέβαια φορέων, οργανισμών και άλλων κρατικών οντοτήτων. Και με απολύσεις βέβαια του προσωπικού τους. Είναι ακατανόητο ουδείς να ενδιαφέρεται για το γεγονός πως στον ιδιωτικό τομέα έχουν χάσει την δουλειά τους τουλάχιστον 200.000 άνθρωποι από την ημέρα που ξεκίνησε η κρίση και διακόπηκε ο διεθνής μας δανεισμός. Κατά κύριο λόγο εξ αιτίας των μεγάλων εξόδων του δημοσίου. Που αναγκάζει το κράτος να βάζει φόρους, να μειώνει συντάξεις και αμοιβές και να πνίγει δυσβάστακτα την αγορά. Και στην σκέψη και μόνο περικοπών προνομίων και απολύσεων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα οι πάντες να ξεσηκώνονται και να απειλούν ακόμη και με επαναστατικές κινητοποιήσεις.
Αυτά δεν προέρχονται από το μνημόνιο. Είναι δικές μας εσωτερικές επιλογές. Οι δανειστές απαιτούν μείωση κρατικών εξόδων και περικοπές δαπανών. Ωστε να περικοπούν οι οικονομικές ατασθαλίες του κράτους και να εξισορροπήσουν τα δημόσια οικονομικά. Εμείς επιλέγουμε τους (ατελέσφορους όπως τελικά αποδεικνύεται) φόρους, τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και την συρρίκνωση του λαικού εισοδήματος. Γιατί ουδείς τολμάει να μειώσει αποτελεσματικά το κράτος. Προχωρώντας και σε απολύσεις πλεονάζοντος και άχρηστου ουσιαστικά, για τους σκοπούς του κράτους, προσωπικού. Αλλά αν δεν μειωθεί δραματικά το μισθοδοτούμενο από το κράτος προσωπικό λύτρωση δεν πρόκειται να υπάρξει.
Εξ’ ίσου σημαντική είναι και η μείωση της φορολογίας. Δίχως περικοπές στους φόρους δεν πρόκειται να ανακάμψει η αγορά. Δίχως διαθέσιμο λαικό εισόδημα κάθε συζήτηση για ανάπτυξη είναι μάταιη και αλυσιτελής. Και παράλληλα με αυτά (δηλ. μείωση δραματική κρατικών δαπανών και περικοπές σε φόρους) απαραίτητη είναι και η κατάργηση γραφειοκρατικών διαδικασιών. Που βέβαια πάει χέρι – χέρι με την μείωση του κράτους. Αν δεν καταργηθούν οι λογής άδειες, εγκρίσεις, έλεγχοι, πιστοποιητικά κλπ επενδύσεις δεν πρόκειται να γίνουν στην χώρα αυτή. Και δίχως αυτές βέβαια δεν θα υπάρξει ανάκαμψη και έξοδος από το σημερινό δημοσιονομικό τέλμα.
Τολμώ λοιπόν με το τέλος του χρόνου να κάνω την πρόβλεψη. Αν η χώρα δεν προχωρήσει με θάρρος στις παραπάνω τρείς γενναίες πρωτοβουλίες, το μέλλον θα είναι εξαιρετικά ζοφερό – μέχρι κοινωνικά εφιαλτικό.

Έκλεισε ο ένας βόθρος της δημοσιογραφίας,άντε να πάρουν σειρά κι οι άλλοι...

2010-12-29T03:07:00.000+02:00

Ο κόσμος έχει οριστικά γυρίσει την πλάτη στον απροσάρμοστο Μάκη και τις μεθόδους του. Ηδη το Θέμα του παλιόφιλου του Μάκη έχει πάρει για τα καλά κι αυτό την κατρακύλα!Για την ιστορία αναφέρουμε ότι μόλις 14 μήνες άντεξε στο περίπτερο η εφημερίδα «Veto» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλο που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την 1η Νοεμβρίου 2009 ενώ την Πρωτοχρονιά θα κρεμάσει στο περίπτερο το τελευταίο της φύλλο, αφού ανακοινώθηκε το μεσημέρι της Τρίτης στο λιγοστό εναπομείναν προσωπικό η αναστολή της έκδοσης της εφημερίδας «Veto» που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την 1η Νοεμβρίου 2009. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις την Πρωτοχρονιά θα κρεμαστεί στο περίπτερο το τελευταίο της φύλλο.
Η εφημερίδα ξεκίνησε ως εκδοτική πρωτοβουλία του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και του Θανάση Λάλα που μετείχαν στο μετοχικό σχήμα της «Veto Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας», εκδοτικής εταιρείας της εφημερίδα «Veto» με μετοχικό κεφάλαιο τα 300.000 ευρώ. Συγκεκριμένα στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας συμμετείχαν αρχικά οι Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, Γεώργιος Αγιοστρατίτης, δικηγόρος, Νικόλαος Ξυκομηνός, φοροτεχνικός, Σπύρος Μουλίνος, δημοσιογράφος και Παντελής Ζαγοριανίτης, επίσης δημοσιογράφος.

Ακροστοιχίδα... αντιπροεδρική!

2010-12-15T18:55:00.001+02:00

Του Αντώνη-Μάριου Παπαγιώτη
Δ εν γνωρίζω αν έγινε Αντιπρόεδρος στη ΝΔ για να μπορεί έτσι απλά να είναι ένα σκαλί πιο πάνω από την πλέμπα και να ξεχωρίζει μόνο εκ θέσεως, αλλά η ως τώρα παρουσία του δεν έχει κάτι ουσιαστικό ν’ αναδείξει (τόσο σ’ αυτή θέση, όσο και σε όλες τις επίσημες προηγούμενες)
Η στιγμή που θα αδειάσει τον κ. Σαμαρά, όχι μόνο με δημόσιες διαφοροποιήσεις του από την τακτική του Προέδρου που τελευταία συνηθίζει με πρόσχημα τη συναίνεση (για να διασωθεί την Ημέρα της Κρίσης), αλλά και με καθαρή αμφισβήτηση της ικανότητάς του να ηγείται στη Συντηρητική Παράταξη είναι θέμα ολίγου χρόνου
Μ ' εξοργίζει, όμως, που ακόμα δεν έχει...
κληθεί από κανέναν ν' απολογηθεί για τις ημέρες, τα έργα του και τις εγκληματικές παραλείψεις του στο Υπουργείο Υγείας
Η ταν ο υπουργός με την μακρότερη θητεία στο συγκεκριμένο θώκο και αναλογικά το κακό που
προκάλεσε στην Δημόσια Υγεία μοιάζει ανεπανόρθωτο
Τ ι κι αν οι υπερκοστολογήσεις υλικών είναι σκανδαλώδεις και οι αναθέσεις για προμήθειες χαρακτηρίζονται από αδιαφάνεια, εκείνος θρασύτατα επιζητά νέους ρόλους και θέσεις αντί να σιωπά
Ρ ημαδιό τα νοσοκομεία και οι μονάδες υγείας, όπως απεκάλυψαν οι έλεγχοι των συναρμόδιων υπουργείων (Υγείας, Οικονομίας κι Εργασίας) μετά την παράδοση των κυβερνητικών κλειδιών από τον Καραμανλή το Νεώτερο στον Παπανδρέου το Νεώτερο, αλλά κανείς δεν τον εγκαλεί να δώσει εξηγήσεις ως ο αρμοδιότερος για την εικόνα χρεοκοπίας στην Υγεία
Η λύσια Πεδία ονειρεύεται να περπατά και καθημερινά με τέτοια ψευτοστόφα πορεύεται
Σ τον διπλασιασμό των χρεών των νοσοκομείων (από 2,5 δισ. στις αρχές του 2005, πέρυσι ξεπέρασαν τα 6 δισ. ευρώ), όμως, εκείνος τί μερίδιο ευθύνης φέρει;

Α ν δεν χάνονταν τόσα χρήματα από τα όργια της συναλλαγής, τις κομπίνες και τα πάρτυ εκατομμυρίων ευρώ σε αναλώσιμα, ιατρικές υπηρεσίες και φάρμακα, η Ελλάδα θα είχε ένα από τα πιο υγιή ασφαλιστικά συστήματα του κόσμου
Β λέπει κανείς ότι οι δαπάνες των ασφαλιστικών ταμείων για υγειονομική περίθαλψη αυξάνονταν κατά 15%-20% κάθε χρόνο μετά το 2004, σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε η "Κ.Ε."
Ρ εμούλα, σπατάλη, απάτη, σκάνδαλα, προδοσία, sex, λαγνεία, παπαρολογία, υστεροφημία είναι μερικές από τις λέξεις που μου 'ρχονται στο μυαλό όταν ακούω σχετικά
Α πό τα γνωστά κάγκελα που "φύτεψε" σ' όλη την Αθήνα όταν ήταν Δήμαρχος, περάσαμε στα φυτεμένα αρπακτικά που μεγαλούργησαν επί των ημερών του στην Υγεία
Μ όνο που τώρα θέλω, επιθυμώ, απαιτώ να λογοδοτήσει γι' αυτά που έκανε, γι' αυτά που δεν έκανε, για όλα εκείνα που έκαναν (ή δεν έκαναν, ενώ θα έπρεπε) άλλοι εν γνώσει του ή εν αγνοία του
Ο ταν κάποιος επιδιώκει να γίνει μέγας πολιτικός ανήρ, οφείλει πρώτα απ' όλα να είναι ανήρ και ν' αναλαμβάνει τις ευθύνες του
Π ρέπει κάποια στιγμή ν’ αποδείξει -αν θέλει να παραμείνει στην επιφάνεια του πολιτικού προσκηνίου- ότι όταν ο κ. Πάγκαλος τον απεκάλεσε "Κύριο Τίποτα" δεν είχε απόλυτο δίκιο στον χαρακτηρισμό του,
Ο ποιος, πια, δεν απαντά στις κριτικές και στα αποτελέσματα των κρίσεων του έργου ή του πάρεργού του, "εξοστρακίζεται" αυτόβουλα
Υ στερα θα 'ρθει η Άνοιξη, ύστερα θα μιλούμε για ανάταση, όχι τώρα
Λ ιγότερη υποκρισία, περισσότερη ενσυνειδησία, λιγότερα λόγια, περισσότερη πράξη απαιτούν οι καιροί και μοιραίος όποιος από τους πολιτικούς δεν το συνειδητοποιεί
Ο λα έπειτα, θα μοιάζουν πιο εύκολα, πιο κατορθωτά, αν το πράξουν
Σ την έλευση του ΔΝΤ, στο ψαλίδισμα μισθών και συντάξεων, στο κάψιμο των ονείρων σου, εκείνος τί μερίδιο ευθύνης φέρει;

Ο Βρόγχος του Χρέους

2010-12-11T01:26:00.001+02:00

του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η Ελλάδα είναι ίσως η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό αποδεκτών δημοσίων προσόδων από οποιαδήποτε άλλη, τουλάχιστον της Ευρώπης. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει η πολιτική συνήθεια ο Πρωθυπουργός κάθε Σεπτέμβριο να εμφανίζεται σε μια αμφίβολης χρησιμότητας οικονομική εκδήλωση, την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, και να εξαγγέλλει παροχές προς τους πολίτες. Σε όλες τις χώρες ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά με τρόπο αποτελεσματικό ώστε οι πολίτες, σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και οικονομικής σταθερότητας, να προωθούν τα συμφέροντα και τις δουλειές τους. Μοναχά στην Ελλάδα η κυβέρνηση επιδίδεται κάθε χρόνο σε οικονομικές παροχές προς τους πολίτες. Και στη συνέχεια
φέρνει καινούργια φορολογικά νομοσχέδια – κι αυτό ελληνική πρωτοτυπία – για να εξασφαλίσει τους πόρους για τα καινούργια έξοδα που η ίδια αυτόβουλα δημιούργησε.

Με βάση την λογική αυτή η χώρα έφτασε αναπόφευκτα στην σημερινή οικονομική κατάντια. Η αγωνία για το αύριο είναι πλέον πιεστική. Αλλά δίχως να γίνεται ακόμα συζήτηση για την αλλαγή νοοτροπίας και λαϊκών προσδοκιών. Εφ όσον ο κόσμος θα εξακολουθήσει να περιμένει από τον δημόσιο τομέα την λύση κάθε προβλήματος και οι πολιτικοί – κυβερνώντες η αντιπολιτευόμενοι – να βλέπουν το κράτος σαν φιλανθρωπικό περίπου ίδρυμα που οφείλει να απορροφά την ανεργία και να παρεμβαίνει με κάθε ευκαιρία στην λειτουργία της οικονομίας. Ακόμα και σήμερα που έχουμε φτάσει στα όρια της εθνικής μας αντοχής τίποτα στην ουσία δεν έχει αλλάξει.

Η χώρα εξακολουθεί να ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα παράγει. Της είναι κατά συνέπεια αδύνατον να επιβιώσει χωρίς δανεικά. Και αναδεικνύεται έτσι σε ολόκληρο το αποκρουστικό της μεγαλείο η υποκρισία όσων καταγγέλλουν το Μνημόνιο, τους διεθνείς μας δανειστές, το ΔΝΤ και την Τρόικα αλλά την ίδια στιγμή υπεραμύνονται κάθε λογής κεκτημένου κι αρνούνται την όποια περικοπή δημοσίων εξόδων. Με ποιο τρόπο είναι δυνατόν αντιμετωπισθεί η μαγική αυτή εικόνα ουδείς είναι σε θέση να εξηγήσει. Πως θα απεγκλωβισθούμε από την εξάρτηση μας από ξένους πιστωτικούς μηχανισμούς όταν αδυνατούμε να φέρουμε κάποια ισορροπία στα οικονομικά μας και να ελαττώσουμε τα έξοδα που είναι απαραίτητα για την επιβίωση και την κοινωνική μας ισορροπία; Πως θα εξασφαλίσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια, το εξωτερικό μας κύρος και την κρατική μας κυριαρχία αν είμαστε συνέχεια αναγκασμένοι να επιβιώνουμε με δανεικά που μας διαθέτουν οι λογής «μισητοί καπιταλιστές»;

Το ΚΚΕ λ.χ. αρνείται να παραστεί στην συζήτηση στην Βουλή με τον επι κεφαλής του ΔΝΤ Στρός Κάν. Προφανώς επειδή διαφωνεί κάθετα με την σχετική σύμβαση που έχει συνάψει η χώρα μας με τον οργανισμό αυτό. Σεβαστή η άποψή του. Χρησιμότερη όμως θα ήταν η πρότασή του για τον τρόπο αποπληρωμής των εθνικών μας χρεών δίχως την συμβολή του ΔΝΤ.

Καθώς και η άποψή του για τον τρόπο επιβίωσης της χώρας διατηρώντας τα έξοδα στα σημερινά τους ύψη (το ΚΚΕ υπεραμύνεται όλων των υπαλληλικών «κατακτήσεων» και υπερθεματίζει σε προτάσεις για αυξήσεις δημοσίων δαπανών) και δίχως την ύπαρξη δανειστών για να τα καλύψουν. Κάτι παρόμοιο ισχύει βέβαια και για την ΝΔ. Που καταγγέλλει μεν το Μνημόνιο, αλλά δεσμεύεται, στην περίπτωση που θα γίνει κυβέρνηση, να το ..εφαρμόσει.

Το αναπάντητο ερώτημα πάντως παραμένει σχετικά με την αντιμετώπιση του συνεχώς διογκούμενου εξωτερικού μας χρέους. Κάθε εκταμίευση από πλευράς των δανειστών μας διογκώνει την εξάρτησή μας από ολοένα και μεγαλύτερα οικονομικά μεγέθη που βρίσκονται στα χέρια οργανισμών έξω από τον έλεγχο της χώρας. Κι όσο διαρκεί το Μνημόνιο, κι’ εξακολουθούμε να ξοδεύουμε πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε, τα χρήματα που εισπράττουμε από τους δανειστές μας θα πηγαίνουν κατά κύριο λόγο σε κάλυψη τρεχουσών αναγκών και πολύ λιγότερο σε εξόφληση παλαιών υποχρεώσεων. Το χρέος λοιπόν θα μεγαλώνει. Εξ ίσου και η εξάρτηση της χώρας. Με άγνωστες και ιδιαίτερα ανησυχητικές μελλοντικές συνέπειες. Ορατή διέξοδος στην διαδικασία αυτή δεν υπάρχει. Κανένας δεν διαθέτει κάποια ικανοποιητική απάντηση.

Για όσο διάστημα την χώρα θα την κυβερνούν παρατάξεις που δεν έχουν το θάρρος να ανατρέψουν τα δεδομένα και, μιλώντας με ειλικρίνεια στον λαό, να αντιστρέψουν την πορεία διόγκωσης του κράτους, τα εφιαλτικά μελλοντικά αδιέξοδα θα είναι πάντα κοντά. Ανεξάρτητα από το Μνημόνιο και τις θέσεις των πιστωτών της χώρας είναι απαραίτητη μια πολιτική δραστικής περικοπής δημοσίων εξόδων. Και οικοδόμησης μιας κοινωνίας απεξαρτημένης από τον δημόσιο τομέα. Για να αρχίσει να δυναμώνει η οικονομία. Και να μειώνεται ουσιαστικά το χρέος. Ώστε να αρχίσουμε να αναπνέουμε όλοι με αισιοδοξία.

Στο κατώφλι του Εφιάλτη

2010-12-06T17:26:00.002+02:00

του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Μετά από τόσους μήνες κάτω από το πρόγραμμα διάσωσης της οικονομίας, με βάση το Μνημόνιο ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές μας, ελάχιστοι έλληνες έχουν συνειδητοποιήσει το πραγματικό πρόβλημα της χώρας. Και τις διακινδυνεύσεις που αντιμετωπίζουμε σε περίπτωση αποτυχίας. Είναι σίγουρο πάντως πως οι περισσότεροι πολιτικοί αλλά και πάμπολλοι εκφραστές της κοινής γνώμης δεν έχουν συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και τις διαστάσεις του.

Η Ελλάδα σήμερα δανείζεται όχι απλά μόνο για να πληρώσει μέρος αυτών που χρωστάει. Αλλά και για να καλύψει τρέχουσες υποχρεώσεις που είναι απαραίτητες για την καθημερινότητά μας και για την εκπλήρωση βασικών βιοτικών μας αναγκών. Με τα χρήματα της Τρόικας δηλ. δεν αποπληρώνουμε απλά τις υποχρεώσεις μας από παλιά δάνεια στους δανειστές μας από το εξωτερικό. Αλλά συμπληρώνουμε το εισόδημα που μας είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση πιεστικών άμεσων αναγκών μας. Διότι εξακολουθούμε να παράγουμε πολύ λιγότερα από όσα ξοδεύουμε. Και συμπληρώνουμε έτσι το κόστος των εξόδων μας από αυτά που μας δανείζει το ΔΝΤ, η ΕΕ και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Από τα πράγματα δηλ εξακολουθούμε να βαδίζουμε με βήμα ταχύ προς το αδιέξοδο. Τα χρέη μας μεγαλώνουν ενώ η παραγωγική μας υποδομή συρρικνώνεται. Πως είναι λοιπόν δυνατόν να επιβιώσουμε;

Η διέξοδος είναι πρακτικά μόνο μία...
Η παράλληλη μείωση των εξόδων μας (ψαλίδι δηλ στις δημόσιες δαπάνες) με την αύξηση της παραγωγής πλούτου (δυναμική ανάπτυξη). Αυτό όμως προϋποθέτει δραστικές περικοπές στον όγκο και την έκταση του κράτους. Και για να μειωθεί η γραφειοκρατία και να ελευθερωθούν οι αγορές αλλά και για να περικοπούν τα δημόσια έξοδα. Στην προοπτική όμως αυτή αντιστέκεται με σφοδρότητα το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η κοινωνία. Διότι και οι δύο έχουν ταυτίσει το κράτος είτε με την καθημερινότητα της πολιτικής είτε με την απορρόφηση της ανεργίας και το μοίρασμα παροχών και προσόδων.

Η αντιμετώπιση του Μνημονίου από ΜΜΕ και υποτιθέμενα έγκυρους αναλυτές / σχολιαστές είναι χαρακτηριστική. Κάθε δυσκολία που καθημερινά αντιμετωπίζουμε αντί να χρεώνεται στις δημοσιονομικές πολιτικές του, για δεκαετίες, εκτεταμένου κρατισμού, εμφανίζεται σαν αποτέλεσμα των πολιτικών που η Τρόικα μας επιβάλλει με στόχο δήθεν την καταρράκωση των Ελλήνων και του υπερήφανου φρονήματός τους. Πάλι οι ξένοι φταίνε, επιβουλευόμενοι του εθνικού μας μεγαλείου και υπονομεύοντας τα «θαυμαστά» μας επιτεύγματα. Η αφήγηση αναφέρεται σε μια διεθνή νεοφιλελεύθερη συνωμοσία που στοχεύει τα λαϊκά δικαιώματα κι αποβλέπει στην κατάργηση κάθε κατακτημένου δικαιώματος.

Οι αρμόδιοι συνωμοσιολογούντες αφηγητές όμως αποφεύγουν να σημειώσουν πως οι σχετικές «κατακτήσεις» στηρίχθηκαν σε δανεικά από τους μισητούς ξένους Τραπεζίτες. Ενώ οι κακοί νεοφιλελεύθεροι από πάντα υποστήριζαν την συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, εχθρεύονταν το ευρώ, απαιτούσαν μείωση φόρων και δεν πίστευαν στην κρατική παρέμβαση για διάσωση Τραπεζών η ενίσχυση κλυδωνιζόμενων ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και στις ΗΠΑ βέβαια εχθρεύονται το ΔΝΤ και για του οποίου την κατάργηση προπαγανδίζουν και πιέζουν.

Είναι λοιπόν πρακτικά αδύνατον μέσα σε τρείς περίπου μήνες το ελληνικό πολιτικό σύστημα να αναδιοργανωθεί και να αλλάξει συμπεριφορά. Είναι έτσι πιθανότατο να μην εκταμιευθεί τελικά η τέταρτη δόση και η χώρα να οδηγηθεί σε χρεωκοπία. Κι οφείλουν όλοι να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Δίχως τα χρήματα της Τρόικας θα είναι αδύνατον να ξεπληρώσουμε διεθνείς υποχρεώσεις αλλά και να ικανοποιήσουμε δικές μας τρέχουσες ανάγκες. Η κυβέρνηση δεν θα έχει λ.χ την δυνατότητα πληρωμής όλων των μισθών και των συντάξεων. Κατά πάσα πιθανότητα θα αναγκασθεί να βγεί από το ευρώ ώστε να τυπώσει χρήμα και να πληρώσει τις εσωτερικές της υποχρεώσεις. Η αναπόφευκτη όμως μεγάλη υποτίμηση θα κάνει αδυσώπητα μεγάλο το εξωτερικό χρέος και θα καταδικάσει την χώρα σε μακρόχρονη ύφεση και παρακμή.

Η αδυναμία αποπληρωμής δόσεων των όσων χρωστάμε στο εξωτερικό θα διακόψει την όποια δυνατότητα διεθνούς χρηματοδότησης. Συνακόλουθα θα στεγνώσουμε από συναλλαγματικά αποθέματα. Και θα καταρρεύσουν οι εισαγωγές. Το εμπόριο θα τιναχθεί στον αέρα και μαζί του τα έσοδα του κράτους. Η φορολόγηση ακινήτων , ο ΦΠΑ και τα όποια άλλα φορολογικά έσοδα θα εξαφανισθούν από ένα αδύναμο να πληρώσει κοινωνικό σύνολο. Που παράλληλα δεν θα είναι σε θέση να αγοράσει και πολλά είδη πρώτης ανάγκης. Οι εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου θα διακοπούν με αποτέλεσμα περικοπές στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, σοβαρότατες ελλείψεις βενζίνης και πετρελαίου θέρμανσης καθώς και κηροζίνης για τα αεροπλάνα. Όλα τα ηλεκτρονικά μέσα και λόγω ηλεκτρισμού αλλά και λόγω διακοπών στις εισαγωγές θα πάψουν να λειτουργούν με ανυπολόγιστες συνέπειες σε συγκοινωνίες, νοσοκομεία και επιχειρήσεις.

Η κάμψη των εισαγωγών θα προκαλέσει και ελλείψεις σε τρόφιμα ενώ τα σούπερ μάρκετ θα αδειάζουν. Η κυβέρνηση θα αναγκασθεί να οργανώνει συσσίτια στους δρόμους ενώ συμμορίες ημεδαπών και αλλοδαπών θα διατρέχουν τους δρόμους και θα ελέγχουν ολόκληρες συνοικίες.

Ο εφιάλτης είναι πολύ κοντά. Εκτός αν ξυπνήσουμε έγκαιρα.

Ιστορίες με ... προέδρους

2010-12-02T12:18:00.000+02:00

Οι Έλληνες θυμούνται με περηφάνια τον Κωστή Στεφανόπουλο να κάνει κριτική στις Η.Π.Α με αφορμή την επίσκεψη Κλίντον.Διαβάσαμε τότε διθυράμβους για το θαρραλέο πολιτικό άρχοντα της χώρας και τον συγκρίναμε με τον Κ.Σημίτη που μιλούσε σα να είχε καταπιεί λοστό έχοντας πάει να ζητήσει αύξηση από το αφεντικό του.
Κάτι παρόμοιο βιώνουμε αυτές τις μέρες μετά την επίσκεψη της ΓΣΕΕ στην προεδρία της Δημοκρατίας και τα όσα ακούσαμε από τον Κάρολο Παπούλια.Σίγουρα ο Πρόεδρος εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα
και είπε όσα σκέφτεται ο κάθε Έλληνας πολίτης που θίγεται από την κρίση, όμως δυστυχώς σε αυτή τη χώρα όταν δεν ασκείς εξουσία φοράς το μανδύα του φιλεύσπλαχνου ηγέτη και όταν είσαι εντός του συστήματος τότε είτε αδιαφορείς(στην καλύτερη)είτε βάζεις τον εαυτό σου πάνω από όλα και κοιτάς την καριερούλα και τα ψηφαλάκια σου.
Ο Κάρολος Παπούλιας υπήρξε σε όλη τη ζωή του πολύ σοβαρός και σαν άνθρωπος και σαν πολιτικός συμμετείχε όμως στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80 τότε που κατά δημόσια και καθολική αποδοχή ξεκίνησε το φαγοπότι του δημοσίου χρήματος και οι προσλήψεις του κομματικού στρατού κατά χιλιάδες.Από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε δεν υπάρχει ούτε δήλωση για εκείνη την αμαρτωλή περίοδο της Ελλάδος από τον σημερινό Πρόεδρο όσο βρισκόταν σε υπεύθυνες θέσεις ασκώντας εξουσία.Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τον Κωστή Στεφανόπουλο.
Συμπέρασμα:
Αυτές οι δηλώσεις δεν έχουν καμία απολύτως αξία απλά μας χτυπά την πλάτη ένας σοβαρός κατά τα άλλα άνθρωπος ο οποίος όμως δεν θα μας βοηθήσει πουθενά.Συμπάσχει σήμερα σε κάτι που μας συνέβη ενώ έχει και ο ίδιος κομμάτι ευθύνης με την όλη πολιτική του σταδιοδρομία στο παρελθόν.

Για ξεκάρφωμα

2010-12-02T01:26:00.000+02:00

Συνάντηση με τον Ρώσο πρόεδρο, Ντμίτρι Μεντβιέντεφ ενδέχεται να έχει ο πρωθυπουργός (τουλάχιστον αυτό έχει ζητηθεί από ελληνικής πλευράς) στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΟΑΣΕ που ξεκινά σήμερα στο Καζακστάν.

Ο πρωθυπουργός, ο οποίος μετέβη σήμερα το πρωί στο Καζακστάν, συνοδεύεται από τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, Πέτρο Ευθυμίου.

Είναι και μια ευκαιρία (αν δεχθεί ο Ν.Μεντβέντεφ την συνάντηση) να διακριβωθεί το αν η Ρωσία εξακολουθεί να στηρίζει την Ελλάδα ή έχουμε περάσει σε φάση ψύχρανσης σχέσεων λόγω της δηλώσεων Παπανδρέου προεκλογικά για τους αγωγούς, τις μεγάλες καθυστερήσεις στα ελληνορωσικά αμυντικά προγράμματα με ελληνική υπαιτιότητα κλπ.

Αύριο ο Γ.Παπανδρέου θα μεταβεί στη Βαρσοβία, όπου θα μιλήσει σε συνέδριο Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.

Ο Papa Strumf...

2010-12-01T16:13:00.000+02:00

του Αναλυτή

Καλημέρα Σύμμαχοι Πατριώτες,

Σήμερα θα σας αποκαλύψω ένα άλλο ηγετικό στέλεχος του κόμματος μας και τον ακριβή ρόλο που παίζει. Έτσι θα καταλάβετε πιο εύκολα (αν δεν έχετε πεισθεί ακόμα) τους λόγους που πάμε τόσο καλά, είμαστε ενωμένοι όσο ποτέ, υπάρχει ενιαία γραμμή απόψεων στα βασικά ζητήματα και κυρίως έχουμε την μαζική αποδοχή των έγκυρων δημοσιογράφων σε Ελλάδα και εξωτερικό!

Μάλιστα λόγω της σοβαρότητας που μας διακρίνει και των ξεκάθαρων θέσεων που κρατάμε αταλάντευτοι, στον έγκριτο τύπο έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί τίτλοι όπως «ο πύργος της Βαβέλ» «¨ότι θέλει ο καθένας λέει», «αλαλούμ στην πολυκατοικία» κλπ. κλπ

Τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά σύμμαχοι την εβδομάδα που πέρασε. Είχαμε διαγραφές, είχαμε
ανεξαρτητοποιήσεις, είχαμε διαφορετικές απόψειςνα διατυπώνονται (πράγμα ανεπίτρεπτο βεβαίως για την δημοκρατία που επικρατεί στο κόμμα μας) και έτσι ο Ηγέτης μας Αντώνιος ο Α’ , ή Ζιγδαντώνης , όπως τον αποκαλούν ευγενικά κάποιοι εντός και εκτός κόμματος, (τον σταυρό σας και μια υπόκλιση πατριώτες για να μην διαγραφείτε), αναγκάστηκε να συγκαλέσει την κοινοβουλευτική ομάδα μετά από ένα χρόνο, ΝΑΙ ένα χρόνο μετά την εκλογή του από τα μισά μέλη του κόμματος μας.!!! Το ερώτημα που πλανιόταν στους διαδρόμους του Κοινοβουλίου ήταν:...
«να κάνουν τι δηλαδή τα μέλη; Να συζητήσουν και να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους;;; (Χριστός και Παναγιά!!!) Τελικά όπως αποκαλύφθηκε, ο Ηγέτης μας ήθελε να τους τρίξει τα δόντια και να τους μαλώσει γιατί κάποιοι πήραν πολύ θάρρος και άρχισαν να διατυπώνουν περίεργες ιδέες όπως για το πώς χάσαμε στις τελευταίες εκλογές και κάτι τέτοιες αηδίες!!

Έτσι λοιπόν υποχρεώθηκε ο Ηγέτης μας να προειδοποιήσει ότι «όποιος έχει στο μέλλον διαφορετική άποψη από αυτήν που χαράσσει δημοκρατικά ο πάνσοφος, θα σταλεί στο πυρ το εξώτερο και θα υποχρεωθεί να κάνει 33 μετάνοιες, να συνομιλεί με τον κόκκινο Πάνο επί μία ώρα, να χορεύει με την Φωτεινή την χορεύτρια (κοινώς Φρου-Φρου) για δύο ώρες και να μαστιγωθεί από τους Χρυσανθοφαήλους στον ποπό»!!!

Τέτοια θα είναι η τιμωρία τους, πατριώτες, ώστε να αποστηθίσουν τα συνθήματα του Ηγέτη μας, όπως «να φύγει το μνημόνιο», «δεν θέλουμε τα θαλασσοδάνεια των Ευρωπαίων Φον Φούφουτων», «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και μπορεί μόνη της να ξεχρεώσει σε ένα χρόνο, χωρίς μισθούς, συντάξεις, νοσοκομεία και σχολεία», «οι ξένοι να πάνε στα σπίτια τους», «θάνατος στους μετανάστες» , «τα εξαπτέρυγα στηρίζουν Γιωργάκη και ΔΝΤ» και άλλα τέτοια. Καθαρή πλύση εγκεφάλου δηλαδή!!! Και με αυτόν τον ενιαίο λόγο που έχει αποφασίσει η ηγετική ομάδα (ξεχάσαμε την Πιπακώστα σύμμαχοι) να στείλουμε το ΠΑΣΟΚ σπίτι του και μαζί όλους τους Έλληνες, αφού δεν υπάρχει κανένας λόγος να δουλεύουμε μιας και ο Ηγέτης μας (τον σταυρό σας και υπόκλιση) έχει έτοιμες και λογικές λύσεις για όλα!!!

Σε αυτήν την ριμάδα την συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας, υπήρχαν πληροφορίες ότι ετοιμαζόντουσαν να την κάνουν αρκετοί και έτσι αναζητήθηκε πρόσφορη λύση! Εδώ είναι που έριξε την ιδέα, που αμέσως υλοποιήθηκε, το νέο ηγετικό μας στέλεχος, δεύτερος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, μέγας δικηγόρος, βουλευτής Ηλείας, λίαν ευτραφής και διοπτροφόρος, ο Κώστα ο Τζαβάρας, ο επονομαζόμενος και Papa Strumf. : «έξω όλοι οι δημοσιογράφοι και κλείδωμα στις πόρτες ώστε να μην διανοηθεί κανένα στρουμφάκι να την κάνει» (κοίτα να δεις που είναι και πονηρός ο ασουλούπωτος)!!!

Το σχέδιο πέτυχε, τα στρουμφάκια όταν προσπάθησαν να βγουν βρήκαν τις πόρτες κλειδωμένεςκαι κάποιοι άθλιοι δημοσιογράφοι (μάλλον όσοι δεν λαμβάνουν τακτική αποζημίωση από τον Ηγέτη μας) μίλησαν για νέου τύπου δημοκρατία στο κόμμα της Νέας ΠΟΛΑΝ!!!

Για να καταλάβετε όμως τα προσόντα του αγνού αυτού στελέχους του κόμματος μας και νέου μέλους της ηγετικής ομάδας, λένε οι κακές γλώσσες ότι είναι και δικηγόρος της Φωτεινής της χορεύτριας (ή άλλως Φρου-Φρου) σε μήνυση κατά του δημοσιογράφου Μάκη Νοδάρου της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, για σχόλιο του που δεν άρεσε στην ιέρεια του κόμματος μας!!! Επίσης ο Papa Strumf, υπήρξε επί πολλά χρόνια συνήγορος στα δικαστήρια της Ηλείας γνωστών αποβρασμάτων της κοινωνίας και ειδικότερα μάλιστα συνήγορος εμπόρων …μπαχαρικών και ….σκόνης υψηλής αξίας !

Επί πλέον ο Papa Strumf, λόγω των ειδικών νομικών γνώσεων του ανέλαβε και την διαλεύκανση του σκανδάλου της Siemens κάνοντας και ταξίδια στην Γερμανία και έτσι ήμαστε επί τέλους όλοι αισιόδοξοι ότι οι κλέφτες θα πάνε σύντομα φυλακή…..

Αυτά για να εμπεδώσετε το τεράστιο κεφάλαιο που έχουμε ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο και το μέγεθος της ευστροφίας του συμπαθητικού αυτού μορφώματος, (συγνώμη) ηγετικού στελέχους ήθελα να πω, που βγήκε επί τέλους μπροστάρης στον αγώνα για την ολοκλήρωση της «ΟΛΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ»

Ο Αναλυτής

ΥΓ Πατριώτες, με τους Αντιπροέδρους τι γίνετε;;; Ανησυχώ! Συμφωνούν με όσα λέει ο Ηγέτης μας και οι Χρυσανθοφαήλοι ή όχι;;; Ο μεν ένας χάθηκε κάπου στις Βρυξέλλες και δεν βγάζει άχνα (οι Φον Φούφουτοι λένε ότι συμφωνεί μαζί τους και είναι ο μόνος συνομιλητής τους και ότι σε λίγο θα ζητήσει πολιτικό άσυλο) ο δε άλλος, ο ωραίος Μπρούμελ έδωσε συνέντευξη και τι νομίζετε ότι είπε ο αθεόφοβος; «ότι πρέπει, λέει, να υπάρξει «Εθνική Συνεννόηση» των πολιτικών δυνάμεων για τη σωτηρία της Χώρας»!!!

Είναι δυνατόν να λέει άλλα από αυτά που είπε ο Ηγέτης μας;;; Η ηγετική ομάδα είναι έξαλλη και ζητάει ως νέα Σαλώμη την κεφαλή του κρεμασμένη έξω από την Ρηγίλλης και παράλληλα την διαγραφή του, γιατί αυτά που είπε είναι χειρότερα από όσα είπε ο Αυγενάκης και το μισητό εξαπτέρυγο!!!! Τι θα κάνει τώρα ο Αντώνιος ο Α’;;;

Ο Αναλυτής πάλι

ΥΓ2

Και ο Κωστάκης ο Κορκο-δειλός τι ήθελε να παραστήσει όταν είπε: «Το κόμμα είναι το ΣΠΙΤΙ μας και το στηρίζουμε»; Δηλαδή; Μάλλον ήθελε να πει με άλλα λόγια «ποιος Σαμαράς και παπάρια, το κόμμα είναι μαγαζί της οικογένειας ΜΑΣ και το βαστάμε για να επανέλθουμε μόλις ο λαός το κρίνει αναγκαίο». Άλλωστε ο Κορκο-δειλός, στα διάφορα τσιμπούσια (λένε οι κακές γλώσσες) δεν κρύβει την άποψη του για τον Ηγέτη μας (τον σταυρό σας και υπόκλιση) τον οποίο αποκαλεί «ανόητο, λεβεντομαλάκα, και μαλακοτεντωτό» !!! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ Πατριώτες!!!

Ο Αναλυτής και τέλος για σήμερα
(πηγη atithasos.blogspot.com)

Ενας χρόνος από την αποφράδα ημέρα!

2010-11-29T18:39:00.000+02:00

Ας κάνουν σήμερα ένα χρόνο μετά, όλοι εκείνοι που δικαίωσαν το σύγχρονο εφιάλτη της παράταξης και τον έβαλαν στο τιμόνι της πρώην Μεγάλης Νέας Δημοκρατίας, την ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ τους...
Ενας χρόνος ήταν αρκετός για όλους να καταλάβουν το τίμημα αυτής της μοιραίας, για την κεντροδεξιά, επιλογής... Η ΝΔ σύντομα βρέθηκε στα ιστορικότερα χαμηλά της και οι σφογκοκολάριοι της Ρηγίλλης πανηγυρίζουν την φανταστική ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ!!!
Χαρείτε πιπιλομανώληδες το καμάρι της Μεσσηνίας για λίγο καιρό ακόμη... Ερχονται κρεμάλες και περιθωριοποίηση στο χροντούλαπο της ιστορίας εκεί που οριστικά ανήκετε....

Μίλησε η Πιπιλή??? Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι!

2010-11-25T18:55:00.000+02:00

Κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της για να ....μιλήσει τρίβουν τα χέρια τους στην ΔΗΣΥ και τρέχουν να φέρουν και άλλες αιτήσεις εγγραφής για το κίνημα! Οσο μιλάνε οι χτεσινοί αποστάτες για το σήμερα τόσο θα στέλνουν ολοένα και περισσότερους στην έξοδο από το παράρτημα της ΠΟΛΑ... Η ΓΡΙΑ και ο Μανώλης είναι οι καλύτεροι δυσφημηστές της ΝΔ του Ζιγδαντώνη και είναι πραγματικά εκτός τόπου και χρόνου...
Σήμερα μου έλεγε ένας φίλος που είχε υποστηρίξει Ντόρα και παρέμεινε στη ΝΔ ότι αν συνεχίσει να ακούει για κανά δεκαήμερο ακόμη τα σαμαρόσκυλα να μιλάνε για αποστασία και να ηθικολογούν δεν θα συγκρατήσει την φυγή του... Δεν έχετε γλυφτρόνια του Προέδρου καταλάβει ότι ο κόσμος σας σιχαίνετε και σας φτύνει??? Συνεχίστε να γιγαντώνετε το κίνημά μας και την απέχθεια του κόσμου, είστε μοναδικοί στο είδος σας... Οι μέρες σας τελειώνουν....

Όταν είσαι πραγματικό δεκανίκι το αποδεικνύεις ψηφίζοντας

2010-11-25T13:21:00.000+02:00

Όταν έχεις κάνει την προδοσία επάγγελμα και μετά κατηγορείς τους άλλους, είσαι για γιαούρτωμα τουλάχιστον....
Απολαύστε την προδοσία Νο2 όπως την περιγράφει το live-pedia:

"Το 1995 ο Α.Παπανδρέου χαροπαλεύει και το ΠΑ.ΣΟ.Κ καταρρέει. Η χώρα βαδίζει σε εκλογές με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και η Νέα Δημοκρατία του Μιλτιάδη Έβερτ είναι ξεκάθαρο φαβορί όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις για να εκλεγεί κυβέρνηση.Όμως συμβαίνει κάτι αναπάντεχο...
Μετά τη λήξη της θητείας του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1995, η Πολιτική Άνοιξη αρχικά και έπειτα το ΠΑΣΟΚ πρότειναν τον Κωστή Στεφανόπουλο για την προεδρία με «αντίπαλό» του τον Αθανάσιο Τσαλδάρη. Τελικά, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος στις 8 Μαρτίου του 1995 εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 181 ψήφους από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Πολιτικής Άνοιξης."

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΕΣ

2010-11-25T12:49:00.000+02:00

Παραθέτουμε τα γεγονότα του 1993 για όσους εξακολουθούν να θέλουν να κάνουμε λοβοτομή και να ξεχάσουμε ποιος είναι αποστάτης και έχει πάρει διδακτορικό, όχι μόνο στο Χάρβαρντ, αλλά και στην προδοσία
Το απόσπασμα είναι παρμένο από το live-pedia

"Ως την Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 1993, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, έδειχναν ότι θα εξαντλούσαν την τετραετία. Όμως, οι εκλογές δεν έμελλε να πραγματοποιηθούν τον Απρίλιο του 1994, όπως θα έπρεπε κανονικά, αλλά στις 10 Οκτωβρίου 1993. "Θέλω να συζητήσουμε το θέμα των εκλογών... Υπάρχει μια τροπή προς την κατεύθυνση των πρόωρων εκλογών και αποφάσισα να προχωρήσω...". Τα λόγια του πρωθυπουργού προς τους συνεργάτες του στο Μέγαρο Μαξίμου δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν και τη σκέψη του να τους ανακοινώσει την απόφασή του να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή πρόωρες εκλογές, την πρόλαβε το αιφνίδιο τηλεφώνημα του Προέδρου της Βουλής Αθανάσιου Τσαλδάρη: "Κύριε πρόεδρε, ο βουλευτής Κιλκίς Γιώργος Συμπιλίδης κατέθεσε δήλωση ανεξαρτητοποιήσεώς του από την Ν.Δ...".
Η προσπάθεια του πρώην υπουργού Εξωτερικών (1990-1992) της Ν.Δ. και, μετά την αποσκίρτησή του, ιδρυτή της "Πολιτικής Άνοιξης" Αντώνη Σαμαρά να ρίξει την κυβέρνηση, είχε επιτύχει. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οι εκλογές ήταν έτσι κι αλλιώς αναπόφευκτες και η σύσκεψη διαλύθηκε με τον πρωθυπουργό να συγκαλεί αμέσως υπουργικό συμβούλιο, στο οποίο μιλά για "Ηροστράτειο έργο και ρόλο Σαμαρά" και παίρνει την τυπική έγκριση του σώματος για την προσφυγή στις κάλπες.
Ο Γιώργος Συμπιλίδης, λοιπόν, έριξε την κυβέρνηση. Είχαν προηγηθεί η ανεξαρτητοποίηση του Στ. Στεφανόπουλου και οι παραιτήσεις των Νικόλαου Κλείτου και Βασίλη Μαντζώρη, αλλά η κυβέρνηση διατηρούσε την πεποίθηση πως θα διατηρούσε την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία της μιας έδρας και ότι ο περισσότερο "ύποπτος" Άκης Γεροντόπουλος δεν θα τολμούσε... Ποιος είναι, όμως, ο Γιώργος Συμπιλίδης; Από τις πιο αθόρυβες παρουσίες στη Βουλή και το κόμμα του, ο Μακεδόνας γιατρός ανήκει στη χορεία των "μοιραίων αγνώστων", ανθρώπων που μένουν στο παρασκήνιο της δημοσιότητας και της ιστορίας ως τη στιγμή που, με κάποια καίρια παρέμβασή τους την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό χρόνο εκτρέπουν τον ιστορικό ρου και γίνονται τα πρόσωπα της ημέρας."